Μὴν εἶσαι Βράχος … θὰ σὲ συνθλίψουν …
Μὴν εἶσαι Φωτιά … θὰ σὲ σβήσουν …
Μὴν εἶσαι Νερό … θὰ σὲ παγώσουν … Συνέχεια →

Ναί….
Γεννιέται ἐδῶ, τώρα, αὐτὴν τὴν στιγμή…
Γεννιέται σὰν νέος σπόρος ποὺ ἐκάρπισε, ποὺ μόνον αὐτὸ ξέρει νὰ κάνῃ ἀπὸ ἀρχῇς γενέσεως κόσμου…
Γεννιέται καὶ χαίρεται, ἀκόμη κι ἐὰν γνωρίζῃ πὼς εἶναι φθαρτός, θνητός, ἐφήμερος…
Ἄν καὶ ξέρῃ…
Ξέρει μέσα του βαθειὰ  πὼς δὲν πεθαίνει ὁ Ἕλλην ὅταν μάχεται…
Οὔτε δειλιάζει ὅταν γνωρίζῃ πὼς ἀπέναντί του ἔχει θεριά…
Συνέχεια →

Ὅλα γεννιοῦνται ἀπὸ τὰ ἀντίθετα.
Τὸ φῶς γεννᾶ τὸ σκοτάδι … καὶ τὸ σκοτάδι το φῶς …
Ἡ μέρα γεννᾶ τὴ νύχτα … καὶ ἡ νύχτα τὴ μέρα …
Ἡ χαρὰ ἀκολουθεῖται ἀπὸ τὴ λύπη … καὶ ἡ λύπη ἀπὸ τὴ χαρά …

Ὅλα γεννιοῦνται ἀπὸ τὰ ἀντίθετα… και συνυπάρχουν σὲ μιὰ νέα, ἑνιαία ὀντότητα ποὺ περικλείει καὶ τὰ δύο.
Χαρὰ καὶ λύπη … Χαρμολύπη των ἀρχαίων μας προγόνων…
Κλάμα καὶ γέλιο … Κλαυσίγελως των σοφῶν μας πατεράδων… Συνέχεια →

Ὀργὴ καὶ θυμός… Γιὰ νὰ γυρίσῃ ὁ Ἥλιος θέλει δουλειὰ πολλή…
Ἀγῶνες καὶ θυσίες…

Δυστυχῶς μόνον αὐτὸς ὁ δρόμος μπορεῖ νὰ φέρῃ ἀνατροπές… Καί, λέω δυστυχῶς, γιατί ἡ ἀνθρώπινος ζῳὴ εἶναι πολύτιμος καὶ κάθε ἄνθρωπος μοναδικὸς καὶ ἀναντικατάστατος…
Ἀλλά, ἡ Ἐλευθερία, στὸ βωμό της, τέτοιες θυσίες θέλει… Συνέχεια →

Εἰδήσεις τῆς συμφορᾶς! Τῆς καταστροφολογίας! Τοῦ ἀφανισμοῦ! 

Ναί, ὅλα γύρω μας εἶναι ΣΚΑΤΑ! Ἔεεεε καί; Πῶς θὰ τὰ ἀλλάξουμε; Μοιρολατρώντας; Κλαίγοντας; Στρουθοκαμηλίζοντας;

Συνέχεια →