Ὅλα γεννιοῦνται ἀπὸ τὰ ἀντίθετα.
Τὸ φῶς γεννᾶ τὸ σκοτάδι … καὶ τὸ σκοτάδι το φῶς …
Ἡ μέρα γεννᾶ τὴ νύχτα … καὶ ἡ νύχτα τὴ μέρα …
Ἡ χαρὰ ἀκολουθεῖται ἀπὸ τὴ λύπη … καὶ ἡ λύπη ἀπὸ τὴ χαρά …
Ὅλα γεννιοῦνται ἀπὸ τὰ ἀντίθετα… και συνυπάρχουν σὲ μιὰ νέα, ἑνιαία ὀντότητα ποὺ περικλείει καὶ τὰ δύο.
Χαρὰ καὶ λύπη … Χαρμολύπη των ἀρχαίων μας προγόνων…
Κλάμα καὶ γέλιο … Κλαυσίγελως των σοφῶν μας πατεράδων… Συνέχεια
“Μέσω των υποβαθμίσεων των τραπεζών προωθείται η ατζέντα της δημιουργίας μιας παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης” Συνέχεια
Ὀργὴ καὶ θυμός… Γιὰ νὰ γυρίσῃ ὁ Ἥλιος θέλει δουλειὰ πολλή…
Ἀγῶνες καὶ θυσίες…
Δυστυχῶς μόνον αὐτὸς ὁ δρόμος μπορεῖ νὰ φέρῃ ἀνατροπές… Καί, λέω δυστυχῶς, γιατί ἡ ἀνθρώπινος ζῳὴ εἶναι πολύτιμος καὶ κάθε ἄνθρωπος μοναδικὸς καὶ ἀναντικατάστατος…
Ἀλλά, ἡ Ἐλευθερία, στὸ βωμό της, τέτοιες θυσίες θέλει… Συνέχεια
Εἰδήσεις τῆς συμφορᾶς! Τῆς καταστροφολογίας! Τοῦ ἀφανισμοῦ!
Ναί, ὅλα γύρω μας εἶναι ΣΚΑΤΑ! Ἔεεεε καί; Πῶς θὰ τὰ ἀλλάξουμε; Μοιρολατρώντας; Κλαίγοντας; Στρουθοκαμηλίζοντας;
Ἔχετε παρατηρήσει πώς ὅταν κάποιος μᾶς λέει Ὄχι, ἐμεῖς δέν τόν πιστεύουμε κι ἀποφασίζουμε ἤ νά τόν μεταπείσουμε ἤ νά κάνουμε αὐτό πού ἐμεῖς θέλουμε, πρό κειμένου νά τοῦ ἀποδείξουμε πώς τόν ἔχουμε ἐγγεγραμμένο στά παλαιότερα τῶν ὑποδημάτων μας; (Διότι, πῶς νά τό κάνουμε; Ἐμεῖς ξέρουμε πάντα καλλίτερα….)
«Ἀλήθεια, πῶς πιστεύεις θά ἀλλάξῃ ἡ κατάστασις;»
«Ποιά κατάστασις;»
«Ἡ κατάστασις γύρω μας.»
«Μά … ἄλλη κατάστασι βλέπω ἐγὼ καὶ ἄλλη ἐσύ».
«Τί ἐννοεῖς;»
«Μιὰ μείωσις μισθοῦ εἶναι εὐχάριστος γιὰ τὸν ἐργοδότη καὶ δυσάρεστος γιὰ τὸν ἐργαζόμενο. Αὐτὴ καθαυτὴ ἡ μείωσις τί εἶναι; Εὐχάριστος ἢ δυσάρεστος;»
«Κατάλαβα ποῦ τὸ πᾶς, ἀλλὰ δὲν παύει νὰ εἶναι μιὰ ἀλλαγὴ στὰ οἰκονομικὰ δεδομένα». Συνέχεια
