Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!

Ἀρχὴ …..ἀγῶνος ἡ τῶν ὀνομάτων ἐπίσκεψις.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Γενικῶς ἀντίστασις; Εἰδικῶς ἀντίστασις; Συνειδητοποιημένη ἀντίστασις; Πρὸς τί;

Συζητοῦσα μὲ μίαν καλή μου φίλη φίλη ἐχθὲς τὸ βράδυ. Ἀγανακτισμένη, ἐξοργισμένη, θυμωμένη ἡ φίλη μου. Ὅπως κι ὅλοι μας δῆλα δή… 

Πήγαμε λοιπὸν μίαν μεγάλη βόλτα καὶ προσπαθούσαμε νὰ κατανοήσουμε ἡ μία τὸν λόγο καὶ τὴν σκέψι  τῆς ἄλλης. Κάποιαν στιγμὴ τὴν ἐρωτῶ: «τί σημαίνει γιὰ ἐσένα δίκαιον;»

Κι ἐκεῖ ἀρχίζει νὰ μοῦ ἀραδιάζει διάφορα. Λίγο ἀπὸ ὅλα. Ὅμως μόνη της κατέληξε στὸ οὐσιαστικὸτερον συμπέρασμα:

«ὁ καθεῖς ἐξ ἡμῶν ἔχει τὸ δικό του δίκαιον»! 

Χαρήκαμε ἰδιαιτέρως τώρα. Ὄχι μὲ τὴν διαπίστωσι τῆς φιλενάδας μου. Αὐτονόητον ἦταν κάτι τέτοιο. Μὲ τὴν διαπίστωσι τῆς ἀδυναμίας μας νὰ ὁρίσουμε τὸ ἁπλούστερον! Γιὰ παράδειγμα: «τί εἶναι δίκαιον»;

Συνέχεια →

Ἀλλαγὴ φιλοξενητοῦ.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ζητᾶμε συγγνώμη ἀπὸ τοὺς φίλους ἀναγνῶστες, ἀλλὰ προέκυψε ἕνα θέμα μὲ τὸν προηγούμενο server ποὺ μᾶς φιλοξενοῦσε καὶ πρὸς τοῦτο ἀναγκαστήκαμε νὰ ἀλλάξουμε κάποιοια πράγματα.
Ἤδη ἡ σελίδα λειτουργεῖ μερικῶς, ἀνεβαίνουν ὅλα τὰ ἄρθρα στὴν θέσιν ποὺ ἦταν καὶ πιστεύουμε πὼς ἔως τὸ βράδυ θὰ εἶναι ὅλα ἐν τάξει.

Εὐχαριστοῦμε γιὰ τὴν κατανόησιν.

Φιλονόη ἐκ τοῦ Φιλονόη καὶ Φίλοι.  

Κάθε ἔκφρασις τῆς ζωῆς ἐμπεριέχει καὶ τὸν θάνατό της…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

 Ἔτσι καὶ ἡ Ὕβρις…
 Θέλουμε δὲν θέλουμε, ἀκόμη καὶ ἡ Ὕβρις εἶναι μία, λανθάνουσα, ἔκφρασις τῆς ζωῆς.

Ἡ Ἥλιος εἶναι μία ἔκφρασις τῆς ζωῆς καὶ τῆς Φύσεως.
Ἀλλὰ κι ἐμεῖς οἱ Ἄνθρωποι εἴμαστε μία ἔκφρασις τῆς ζωῆς καὶ τῆς Φύσεως…
Τὰ πάντα γύρω μας, στὸν κόσμο ποὺ ἀντιλαμβανόμεθα, ἤ και ποὺ δὲν ἀντιλαμβανόμεθα, εἶναι ἐκφράσεις τῆς ζωῆς καὶ τῆς Φύσεως. Συνέχεια →

Φλόγες….

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Καύσων…
Ἀφόρητος ἡ αἴσθησις τοῦ βάρους ποὺ σοῦ προκαλεῖ τὸ παραμικρὸ ἄγγιγμα, ἂν αὐτὸ δὲν εἶναι τὸ χάδι μιᾶς δροσερῆς πνοῆς ἀνέμου…
Ἀφόρητος ἡ αἴσθησις τοῦ νὰ εὑρίσκεσαι μέσα στὶς φλόγες…
Ἀφόρητος ἡ αἴσθησις τοῦ πυρετοῦ ποὺ προκαλεῖ ἡ καυτὴ ἀνάσα ἐπάνω στὴ σάρκα σου…
Ἀφόρητο τὸ ἀγκάλιασμα τῆς φλόγας, ὅταν ἐσὺ εἶσαι μαθημένος στὴν ἀκινησία τοῦ πάγου…

Ἐκτὸς καὶ ἄν …
ἡ Φλόγα τῆς δικῆς Σου Ὑπάρξεως κάνει τὶς φλόγες τῆς κολάσεως νὰ φαίνονται ἁπλᾶ… παγετῶνες…

Συνέχεια →

Ὁ ἀληθινός μας ἑαυτός.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ὅταν ἤμαστε παιδιά, προβάρουμε «ῥόλους» ἐνηλίκων, βιαζόμενοι νὰ μεγαλώσουμε…
Ὅταν ἤμαστε μεγάλοι, «φορᾶμε» παιδικὲς συμπεριφορές, ἐνθυμούμενοι τὴν ἀνεμελιὰ τῶν παιδικῶν μας χρόνων, θέλοντας νὰ ξανὰ γίνουμε παιδιά …

Καὶ οὐδέποτε εἴμαστε εὐτυχισμένοι μὲ τὸ ΤΩΡΑ, συμβιβαζόμενοι μὲ τὸ ὅτι κάθε ἐποχὴ καὶ κάθε Ἑαυτός μας στὴ Διάβασι τοῦ Χρόνου καὶ στὸ Ταξείδι τοῦ Χώρου ἔχει τὸ δικό του, Μαγικὸ Χαρακτῆρα…

Ἴσως ὅταν καταφέρουμε νὰ συμβιβασθοῦμε μὲ τὸν Ἀληθινὸ μᾶς Ἑαυτό, σὲ ὅλα τὰ ἄπειρα σημεῖα τοῦ Χωροχρόνου…
νὰ γίνουμε Ἀληθινὰ εὐτυχισμένοι …

Συνέχεια →

Τραγικός, μοναχικός δρόμος ἤ πορεία πρός τήν ἀπελευθέρωσιν;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

 

Κάποτε, πρὸ τριάντα μηνῶν περίπου, κάποιοι γραφικοί, παλαβοί, ἄσχετοι μεταξύ των, εὑρέθησαν ἔξω ἀπὸ τὴν βο(υ)λή πρὸ κειμένου νὰ διαμαρτυρηθοῦν γιὰ ἕνα νομοσχέδιον ποὺ ἐψηφίζετο, τὸ ὁποῖον τελικῶς (ἐν συνεχείᾳ) ἐκρίθῃ ἀντισυνταγματικόν ἀπὸ τὸ ΣτΕ…
Τότε λοιπόν, ἔξω ἀπὸ τὴν βο(υ)λή, ἦταν μόλις μερικὲς ἐκατοντάδες νοματαίων…
Μία χούφτα ἄνθρωποι…
Ἐὰν ἐξαιρέσουμε τοὺς χρυσαυγίτες, (ποὺ οὔτως ἤ ἄλλως θὰ πήγαιναν, ἀλλὰ λίγοι συνετάσσοντο μαζύ τους)  μαζὺ καὶ κάτι παπποῦδες ποὺ προασπίζοντο τὴν δόξαν τοῦ 1940, καθῶς καὶ τὸν Χαντζάρα,  οἱ ὑπόλοιποι ἦσαν μετὰ βίας 300-500 γραφικοί!

Συνέχεια →