Ἔχετε παρατηρήσει πώς ὅταν κάποιος μᾶς λέει Ὄχι, ἐμεῖς δέν τόν πιστεύουμε κι ἀποφασίζουμε ἤ νά τόν μεταπείσουμε ἤ νά κάνουμε αὐτό πού ἐμεῖς θέλουμε, πρό κειμένου νά τοῦ ἀποδείξουμε πώς τόν ἔχουμε ἐγγεγραμμένο στά παλαιότερα τῶν ὑποδημάτων μας; (Διότι, πῶς νά τό κάνουμε; Ἐμεῖς ξέρουμε πάντα καλλίτερα….)
«Ἀλήθεια, πῶς πιστεύεις θά ἀλλάξῃ ἡ κατάστασις;»
«Ποιά κατάστασις;»
«Ἡ κατάστασις γύρω μας.»
«Μά … ἄλλη κατάστασι βλέπω ἐγὼ καὶ ἄλλη ἐσύ».
«Τί ἐννοεῖς;»
«Μιὰ μείωσις μισθοῦ εἶναι εὐχάριστος γιὰ τὸν ἐργοδότη καὶ δυσάρεστος γιὰ τὸν ἐργαζόμενο. Αὐτὴ καθαυτὴ ἡ μείωσις τί εἶναι; Εὐχάριστος ἢ δυσάρεστος;»
«Κατάλαβα ποῦ τὸ πᾶς, ἀλλὰ δὲν παύει νὰ εἶναι μιὰ ἀλλαγὴ στὰ οἰκονομικὰ δεδομένα». Συνέχεια
Εἶναι μία πολὺ ὄμορφη κοπέλλα, μὲ μαντήλα, ποὺ κρατᾶ μία καρδιά, ἡ ὁποία περιέχει τὴν Ἑλληνικὴ Σημαία.
Εἶναι μία φωτογραφία ποὺ αὐτὲς τὶς ἡμέρες γυρνοβολᾶ στὸ διαδίκτυον, καὶ μᾶς ἔχει χαροποιήσει ἰδιαιτέρως…
Εἶναι τέλος πάντων μία παγκόσμιος κατάστασις, ποὺ ἐκδηλώνεται ὅλο καὶ πιὸ ἔντονα, καὶ φυσικὰ καθρεπτίζει τὴν διαισθητικὴ τάσιν τοῦ πλανήτου νὰ στηρίξῃ τὴν Ἑλλάδα…
«Μικρὸς παραπονιόμουν ποὺ δὲν εἶχα παπούτσια νὰ φορέσω στὰ πόδια μου…
Ἔως ὅτου ἐγνώρισα κάποιον δίχως πόδια…» Συνέχεια
Μέσα ἀπὸ αὐτὲς τὶς σελίδες καθημερινῶς, ἐδῶ καὶ τρία χρόνια, γράφω διαρκῶς μόνον γιὰ τὴν ἀλήθεια…
Κάποιοι θεωροῦν πὼς εἶναι μόνον δική μου…
Ἤ πὼς τὸ βλέμμα μου ἔχει ἀλληθωρέυσει…
Ἤ πὼς ἔχω κάποια στεγανά… Συνέχεια
