Ξεκινᾶμε μίαν χρονιὰ μὲ ὅλες τὶς προϋποθέσεις ἐκεῖνες ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ τὴν κάνουν ἀπὸ φρικτὴ ἔως …τελειωτικὴ γιὰ τὸ ἀνθρώπινον γένος!
Καμμία καλὴ εἴδησις! Καμμία θετικὴ σκέψις! Κανένα φῶς στὸν ὀρίζοντα!
Μαύρη μαυρίλα ἐπλάκωσε, μαύρη σὰν καλαικούδα….
Κι ὅμως…
Δὲν ἔχουμε ἰδέα αὐτῶν ποὺ θὰ ζήσουμε! Πολλῷ δὲν μᾶλλον αὐτῶν ποὺ θὰ μᾶς …πείσουν πὼς θὰ ζήσουμε!
«….-Παπποῦ ἀγαπημένε, εἶπα, δῶσ’ μου μιὰν προσταγή.
Χαμογέλασε, ἀπίθωσε τὸ χέρι ἀπάνω στὸ κεφάλι μου, δὲν ἦταν χέρι, ἦταν πολύχρωμη φωτιά. Ὣς τὶς ῥίζες τοῦ μυαλοῦ μου περιχύθηκε ἡ φλόγα.
-Φθᾶσε ὅπου μπορεῖς, παιδί μου…
«Οι ψυχές που πέσανε μαχόμενες είναι καθαρότερες από εκείνες που κύλησαν σε αρρώστιες». Ηράκλειτος
Κλείνει κι αὐτὴ ἡ σκευωρία.
Οἱ ἀλῆτες ποὺ τὴν ξεκίνησαν ἔντρομοι ἐξαφανίστηκαν ἀπὸ προσώπου Γῆς.
Ἐλπίζω φυσικὰ νὰ τὸ πράξουν διὰ παντός. Μήπως κι ἀρχίσῃ νὰ καθαρίζῃ κάπως ὁ τόπος!
«Εἶναι ἀδύνατον νά ἀρχίσῃ δημιουργία Ἑλληνικῆς ζωῆς, ἐνόσω ὅλα τά πράγματα τῆς ζωῆς, ἀπό τό πρῶτο κουρέλι τοῦ λίκνου – καί ὅλων τῶν ἰδεῶν – μέχρι τοῦ τελευταίου κουρελιοῦ τοῦ τάφου εἶναι ξένα.» (Περικλῆς Γιαννόπουλος, Ξενομανία)
Ποῦ πᾶμε, λοιπόν; Πῶς μπορεῖς νά Συνέχεια
Ἔλαβα πολλὲς εὐχὲς καὶ σᾶς εὐχαριστῶ.