Ἐχθὲς ἡ Μάρω μας ἐδήλωσε παραίτησι ἀπὸ τὴν ἐργασία της. 

Ἡ Μάρω εἶναι δασκάλα καὶ  δὲν εἶναι κάποια ποὺ «ἔχει»! 

Εἶναι κάποια ποὺ δὲν ἔχει ΤΙΠΟΤΑ!!! 

Ἀπολύτως τίποτα! 

Ζεῖἐδῶ καὶ μῆνες πάρα πολὺ δύσκολα, δίχως θέρμανσι, μὲ τὰ πολὺ πολὺ λιγοστὰ ποὺ τῆς ἄφηναν οἱ τράπεζες καὶ τὰἁρπακτικὰ τοῦ δημοσίου. 

Συνέχεια →

Σκεφτόμουν νὰ μὴν τὸ θίξω τὸ θέμα τῶν ὀνείρων καὶ τῶν ἐπιθυμιῶν, ἀλλὰ δὲν ἄντεξα. 

Βλέπετε, τὰ πάντα γύρω μας βασίζονται στὴν ἐλπίδα! 

Ἐλπίδες γιὰ τὰ πάντα! Ἐλπίδες κι ὄνειρα! Συνέχεια →

και μετά (αν ακόμα πιστεύεις ότι το μπορείς) άρχισε να φτιάχνεις τον κόσμο γύρω σου.

 Όποιος είναι στραμμένος στους άλλους πιστεύει ότι ο κόσμος/η κοινωνία είναι προβληματική, γι’ αυτό κι εκείνος ζει χάλια. Περιμένει πρώτα να φτιάξει ο κόσμος (να διεκδικήσει το δίκιο του, να νοιάζεται για τον διπλανό του, να μην εκμεταλλεύεται, να σέβεται, να είναι δίκαιος κλπ), και μετά θα μπορέσει κι εκείνος να γίνει σωστός άνθρωπος.
(Σημείωση: για όλους τους υπόλοιπους, ο κόσμος είσαι εσύ που δεν φτιάχνεις γιατί τους περιμένεις.)

Είναι πανεύκολο να λύσω το πρόβλημα ενός ξένου, πανδύσκολο να λύσω ένα δικό μου. Γιατί.. το πρόβλημα του ξένου δεν με πονάει. Επειδή δεν με αφορά, δεν με βάλλει το πρόβλημά του, βλέπω ξεκάθαρα τι φταίει, βλέπω ξεκάθαρα και τη λύση, και του λέω εύκολα «κάνε αυτό». Και η λύση πάντα είναι πολύ απλή, αν δεν είσαι εσύ αυτός που πρέπει να το πράξει. Συνέχεια →

Ἀκόμη κι ἐν ἀγνοίᾳ του, πέφτει μέσα! Αὐτὸ εἶναι ἀρχή! Τέλος!

Γιατί γράφω γιά λάκκους καί πτώσεις;

Συνέχεια →