Ἐχθὲς τὸ πρωΐ ὁ σύντροφός μου εὑρέθη σὲ ἕνα πολυκατάστημα γιὰ κάποιες ἀγορές. Τὴν ὥρα τοῦ ταμείου, ἕνας παπποῦς ἐμπρός του, δὲν μποροῦσε νὰ ἀποφασίσῃ τὶ θὰ ἔπρεπε  νὰ ἀφαιρέσῃ ἀπὸ τὰ ψώνια του, πρὸ κειμένου νὰ μπορέσῃ νὰ πληρώσῃ.
Βλέπετε, διέθετε μόλις 5 εὐρῶ, καὶ οἱ ἀγορές του ἐστοίχιζαν 6,15 εὐρῶ. 
Ἡ ταμίας στὴν κοσμάρα της, περίμενε τὸν παππούλη νὰ εὕρῃ τὰ χρήματα ἢ νὰ ἀποφασίσῃ τὶ δὲν θὰ πάρῃ μαζύ του.  
Δὲν μποροῦσε σὲ καμμίαν τῶν περιπτώσεων νὰ συνειδητοποιήσῃ τὸ δρᾶμα ποὺ ἐπαιζετο ἐμπρός της. Ἁπλῶς περίμενε νὰ ἀποφασίσῃ ὁ παπποῦς ποιό τρόφιμο δὲν θὰ ἐπλήρωνε. Βλέπετε ἡ διαφορὰ τοῦ 1,15 εὐρῶ ἦταν ἁπλῶς ἕνα  ταμειακὸν ἔλλειμμα… Συνέχεια →

Τί ἀκριβῶς θά θέλαμε γιά τήν ζωή μας; Τί εἴμαστε ἱκανοί νά μοιρασθοῦμε;
Τί προσφέρουμε στούς ἄλλους; Τί ἀντέχουμε νά λάβουμε; Νά δώσουμε;
Πῶς θά ἦταν ἡ κοινωνία μας ἐάν τό δίκαιον ἐπιβραβεύετο; Ἐάν τό ἄδικο δέν ὑπῆρχε;
Δὲν μοῦ ἀρέσει αὐτὸ ποὺ ἔχω. Αὐτὸ ἐντὸς τοῦ ὁποίου διαβιῶ. Θέλω νὰ ἀλλάξῃ καὶ τώρα πλεόν ξέρω πὼς Συνέχεια →

«Δὲν γίνεται ῥὲ φίλε νὰ φάω ἐγὼ τὴν πούτσα καὶ νὰ ἔλθῃς ἐσὺ νὰ μὲ κυβερνήσῃς!!! Δὲν γίνεται! Ἔχω κάνει μόνος μου ὅλον τὸν ἀγώνα, ἔχω φάει ὅλα τὰ σκατά καί θά φέρω ἐσένα νά μοῦ κάτσῃς στόν σβέρκο; Θὰ σὲ φάω! Μόνος μου θὰ τὸ κάνω! ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ!!!» (Ἡ Στεφανία λέει συχνὰ τὰ παραπάνω κι ἐγὼ συμφωνῶ μαζύ της ἀπόλυτα!!!) 

Δὲν γίνονται λοιπὸν αὐτά.  Ἢ θὰ βγοῦμε παρέα νὰ φᾶμε τὴν καταιγίδα, ἢ θὰ τὴν φάω μόνη μου  καὶ κατ’  ἐπέκτασιν θὰ πράξω ἀργότερα μόνη μου τὰ πάντα. Ἐγὼ θὰ μὲ σώσω! Σωτῆρες δὲν χρειάζομαι!

Συνέχεια →