Τί;
Δὲν μὲ πιστεύεις! Τὸ ξέρω. Κώστα, Γιώργη, Μαρία, Νώντα, Τασία, Γιάννη…Δὲν μὲ πιστεύεις! Τὸ ξέρω! Ἀλλά τί ἔγινε; Τί θά ἂλλάξῃ;
Εἴμαστε ὅλοι ἐδῶ γιὰ ἕναν καὶ μόνον λόγο! Εἵμαστε ἐδῶ γιὰ νὰ ξαναφέρουμε τὸν Ἕλληνα στὴν ζωή! Εἴμαστε ἐδῶ γιὰ νὰ τὸ κάνουμε εἶτε συνειδητῶς εἶτε ὄχι! Καὶ θὰ τὸ κάνουμε! Συνέχεια
ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ
Βάλτε φόρους….. πολλούς φόρους…. που να μην μπορούμε να τους πληρώσουμε…. κόψτε μας το ρεύμα….κατασχέστε μας τα σπίτια…. και τα αυτοκίνητα…. και τα οικόπεδα….και τα χωράφια…. κλείστε και τις επιχειρήσεις μας, κι αν δε συνεχίζουμε να σας πληρώνουμε, βάλτε μας φυλακή….
αφήστε τα παιδιά μας νηστικά, παγωμένα χωρίς βιβλία …κι όσους από εμάς μείνουμε άστεγοι, καταγράψτε μας, και ταξινομείστε μας…. κάθε κίνηση που κάνετε μας φέρνει πιο κοντά στο ξέσπασμα…. κι αν τώρα προσπαθείτε να μας πείσετε ότι η γενιά μας είναι μια γενιά χαμένη, να θυμάστε πως ο άντρας κάνει η γενιά κι όχι η γενιά τον άντρα….και αν μέχρι τώρα δεν ξέραμε τι να κάνουμε και κάναμε υπομονή ακόμα κι όταν μας φερθήκατε βίαια, τώρα ξέρουμε πως να σας πολεμήσουμε… με τη Δημοκρατία….κι αν η δύναμη σας είναι σήμερα μεγάλη, ξέρετε πως πηγάζει από τη δική μας ανοχή…. και σήμερα ξυπνάμε….. και έχουμε ένα τεράστιο πλεονέκτημα….. είμαστε πολλοί…. και….
Δὲν εἴμαστε σπουργιτάκια ἐμεῖς… Ἀετοὶ εἴμαστε… Φοίνικες σωστοί!!! Γιὰ ἐτοῦτο καὶ δὲν τρομάζουμε! Σπουργιτάκια πρσπάθησαν νὰ μᾶς κάνουνε! Ἀλλὰ δὲν τὰ κατάφεραν!
Τίποτα δὲν μποροῦν νὰ ξεπουλήσουν!
Διότι τίποτα δὲν τοὺς ἀνήκει!
Τίποτε δὲν ἔχει τελειώσει!
Διότι τώρα ἀρχίζουν ὅλα!
Τίποτα δὲν μποροῦν νὰ μᾶς κάνουν!
Διότι τώρα ξεκινήσαμε νὰ στεκόμαστε ὄρθιοι καὶ νὰ ζοῦμε ἐλεύθερα! Συνέχεια
Προ χθές, δίπλα στὸν καλό μου φίλο Μιχάλη, χαμογελοῦσα διαρκῶς εὐτυχισμένη!
Εἶχα νὰ τὸν δῶ δύο χρόνια.. Ὁ Μιχάλης ζεῖ μονίμως στὴν Νέα Ὑόρκη.
Δὲν μᾶς ἔφθανε ὁ χρόνος γιὰ νὰ καλύψουμε τόσες ἀπουσίες τοῦ ἑνὸς ἀπὸ τὴν ζωή τοῦ ἄλλου. Τὸν ἄφησα νὰ μιλᾷ, νὰ μιλᾷ… Κι ἐγὼ διαρκῶς χαμογελοῦσα. Εὐτυχισμένη! Συνέχεια
Χρόνια τώρα παλεύω μὲ τὰ φαντασματά μου…
Παιδούλα ἀκόμη, ὅταν ὅλοι ἔκαναν αὐτό, ἐγὼ ἔκανα τὸ ἄλλο…
Ὅταν ὅλοι ἐδιάλεγαν κοινὸν δρόμο, ἐγὼ ἐδιάλεγα τὸν δικό μου…
Ὅταν ὅλοι ταξείδευαν παρέα, ἐγὼ ταξείδευα μόνη μου… Συνέχεια
Ἐλευθερία ἢ Θάνατος; (Θάνατος γιὰ κάθε τὶ καὶ κάθε ἕναν ποὺ ἐπρόδωσε!)
Μιλήσαμε μὲ τὸν Κωστῆ! Πολὺ θυμωμένος! Πάρα πολύ!
Γλῶσσες πύρινες ξερνοῦσε τὸ στόμα του!
«Μᾶς ξεπούλησαν! Τὰ πούλησαν ὅλα! Μᾶς ἔκλεψαν τὸ παρόν, τὸ μέλλον καὶ μᾶς ἔθαψαν διὰ παντὸς τὰ ὄνειρα!!!»
Χαμογελοῦσα! Δὲν μποροῦσα νὰ τὸν σταματήσω μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο!!!
Ἦταν τόσο θυμωμένος ποὺ ἀδυνατοῦσε νὰ συζητήσῃ! Μονόλογο ἔκανε! Ἕναν ἀπελπισμένον μονόλογο! Συνέχεια
