Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!

Μία πολιτεία ποὺ ψυχοῤῥαγεῖ…

ἀπὸ τὸν/τὴν

4

Περπατᾶς στοὺς δρόμους καὶ συναντᾶς τὰ πιὸ ἀπίθανα γεγονότα. 
Ἀνθρώπους κάθε ἡλικίας νὰ ψάχνουν στὰ σκουπίδια γιὰ λίγα μουχλιασμένα τρόφιμα. 
Κάποιους ἄλλους, σκορπισμένους στὴν ἄσφαλτο καὶ στὶς γωνίες… Νέο-ἄστεγοι λέγονται!
Παιδιὰ ποὐθενά! Οὔτε στὶς πλατεῖες, οὔτε στὰ πάρκα, οὔτε στὶς παιδικὲς χαρές…
Τὰ αὐτοκίνητα μετακινῶνται μόνον γιὰ τὰ ἀπαραίτητα καὶ τὰ περισσότερα ἐξ αὐτῶν ἔχουν ἀράξει διὰ παντός. 
Ἀφίσσες ποὺ μιλοῦν γιὰ ἀντίστασι, γιὰ ἐπανάστασι, γιὰ κατάῤῥιψι τῶν ὑπαρχόντων Συνέχεια →

Ποιός εἶναι ὁ στόχος;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἀναρωτιέμαι κάποιες φορὲς γιὰ τὸν στόχο μας ὥς Ἕλληνες.
Προβληματίζομαι συστηματικῶς, συζητῶ μὲ φίλους, παιδεύουμε τὰ μυαλά μας (αὐτὰ ποὺ διαθέτουμε) καὶ καταλήγουμε νὰ ἀναφωνοῦμε ὅλοι πὼς ἐντὸς τῶν ὑπαρχόντων δεδομένων στόχος δὲν μπορεῖ νὰ καθορισθῇ.

Θὰ μπορούσαμε νὰ ἰσχυρισθοῦμε ἁπλῶς πὼς στόχος  μας εἶναι ἡ ἀπελευθέρωσίς ἀπὸ τὶς ὑπάρχουσες πολιτιτκὲς καταστάσεις. Θὰ ἦταν τὸ ἁπλούστερον ὅλον. 
Νὰ ξεφορτωθοῦμε δῆλα δὴ GAPατους, Παπαδημίους, Σαμαρᾶδες, Ἀλέξηδες, Ἀλέκες, Γιωργάκηδες καὶ κάθε μορφῆς -άκηδες καὶ νὰ τὸ ξαναπιάσουμε ἀπὸ τὴν ἀρχή. 
Θὰ μπορούσαμε… Ἀλλά μποροῦμε; Συνέχεια →

Μία ζωγραφιὰ ἢ ἄλλως μία ἄλλη πραγματικότης!

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ὅταν εἶδα αὐτὴν τὴν ζωγραφιὰ στὴν σελίδα τοῦ Δημήτρη ξαφνιάστηκα κι ἐνθουσιάστηκα!
Προβληματίστηκα ἐντόνως γιὰ τὴν «πραγματικότητά» της καὶ θέλησα νὰ ἀναζητήσω περισσότερες πληροφορίες. 
Δυστυχῶς δὲν εὑρῆκα τὸν ζωγρᾶφο. Ἀλλὰ εὑρῆκα ἄλλα.
Παρατηροῦσα καὶ παρατηροῦσα καὶ παρατηροῦσα… Καὶ κάθε φορὰ ἀντιλαμβανόμουν ὅλο καὶ περισσότερα. Συνέχεια →

Ὁ πόλεμος ἔχει πρὸ πολλοῦ ξεκινήσει!

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Ὁ πόλεμος δὲν εἶναι στὰ οἰκονομικά μας. Οὔτε στοχεύει ξεκάθαρα στὴν πτώχευσίν μας. Δὲν τοὺς ἐνδιαφέρουμε διόλου! Ἀδιαφοροῦν ἐν τελῶς γιὰ τὸ ἐὰν ἔχουμε νὰ φᾶμε, νὰ πιοῦμε, νὰ ἀναπνεύσουμε. Τοὺς ἐνδιαφέρει μόνον νὰ μὴν ὑπάρχουμε! Θὰ κάνουν τὰ πάντα γιὰ νὰ μὴν ὑπάρχουμε, ἀλλὰ ὁ τρόπος τοὺς εἶναι ἀδιάφορος! Κατ’ ἐπέκτασιν καὶ οἱ κραυγές μας! Ὅπως ἐπίσης καὶ ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον θὰ μᾶς ἀποτελειώσουν! Συνέχεια →

Οἱ ἡττημένοι!

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

 

Τὴν περασμένη ἑβδομάδα συνέβῃ ἡ μεγαλειώδης συγκέντρωσις στὸ Σύνταγμα, τὴν ὁποίαν «ἠγνόησαν»τὰ ΜΜΕ γιὰ τοὺς γνωστούς τους λόγους.
Δὲν τὴν ἠγνόησε ὅμως οὔτε ἡ ἀστυνομία οὔτε τὸ παρακράτος οὔτε ἡ  «κυβέρνησις». 
Κατάφεραν νὰ κρατήσουν τὸν κόσμο μακρὰν τῆς πλατείας τοῦ (ἀλλοτινοῦ) Συντάγματος μὲ κύριον στόχο τὸν ἐκφοβισμό, τὴν ἄσκησι πιέσεως καὶ τὴν ἀλλοίωσι τῶν πραγματικῶν εἰκόνων. 
Φυσικότατον! Ἀναμενόμενον! Συνέχεια →

Πτωχύναμε;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ναί, πτωχύναμε. 
Χάσαμε τὸ δικαίωμα στὴν ἄνεσι καὶ στὴν αὐτοδιαχείρισι. Διότι ἁπλῶς πτωχύναμε. 
Χάσαμε τὴν δυνατότητα νὰ μεγαλώσουμε τὰ παιδιά μας μὲ ἀσφάλεια, διότι πτωχύναμε!
Χάσαμε τὴν διασκέδασι, τὴν χαρά, τὴν ἐλευθερία ποὺ μᾶς ἔδιδε ἡ οἰκονομικὴ ἀνεξαρτησία. Πτωχύναμε. 
Κι ἐὰν ἀκόμη δὲν πεινάσαμε, δὲν ἔγινε τίποτα. Πεινᾶ ὁ διπλανός μας. Ὁ φίλος, ὁ γείτονας, ὁ παιδικὸς συμμαθητής. 
Οἱ ἄστεγοι κατέκλυσαν κάθε ἐλεύθερη γωνιὰ τῆς πόλεως καὶ διώκονται ὡς κάτι ἀπεχθές.
Οἱ ἄνεργοι πληθαίνουν καὶ πληθαίνουν καὶ πληθαίνουν… Μία πόλις μέσα στὴν ἀνεργία…
Φόβος… Τρόμος… Σκότος! Συνέχεια →