Κάποτε, πρὸ τριῶν περίπου ἐτῶν, σὲ μίαν συγκέντρωσι στὸ ΠΡΕΖΙΝΤΕΝΤ, ὅταν ὁ Ντινόπουλος ἐνεφανίσθη ὡς προσκεκλημένος τοῦ Χαντζάρα, ἀπὸ τὴν «γαλαρία» ἠκούσθησαν πολλὲς ἀποδοκιμασίες. Ἐκνευρίσθην  πολὺ κι ὅταν εὑρέθην ἀργότερα, μὲ κάποιον ἐξ αὐτῶν ποὺ προεκάλεσαν τὴν φασαρία, τοῦ ἐδήλωσα πὼς ἔπρεπε νὰ ἐπιτρέψουν στὸν Ντινόπουλο νὰ διαμαρτύρεται κατὰ τῶν μεθοδεύσεων τῆς κυβερνήσεως τοῦ GAPάτου. Ἐπίστευα βλέπετε πὼς πρέπει νὰ συνταυτισθοῦμε ὅσοι ἐκφέρουμε ἀντίθετον λόγο κατὰ τοῦ ξεπουλήματος τῆς χώρας. Κακοί, καλοί, ἠλίθιοι, ἔξυπνοι, πατριῶτες καὶ προδότες. Ὄχι διότι θὰ μπορούσαμε νὰ συνεργασθοῦμε μὲ τοὺς προδότες ἤ μὲ τοὺς προσκυνημένους ἤ μὲ τοὺς βολεμένους, ἀλλὰ διότι ἔπρεπε νὰ δυναμώσουμε τὶς φωνὲς τῆς ἀντιδράσεως καὶ τῆς διαμαρτυρίας. 
Συνέχεια →