Τὸ «θέμα Κύπρος» σὲ συνδυασμὸ μὲ τὸν Καραμανλῆ, ἐμένα πλέον, μὲ παραπέμπει σὲ συνειδητὸ ξεπούλημα, μὲ στόχο τὴν ἀνέλιξι τοῦ Καραμανλῆ πολιτικῶς. Αὐτὸ ἄλλως τε βγαίνει πλέον ἀπὸ ὅλο καὶ περισσότερες καταγγελίες, μαρτυρίες καὶ βιογραφίες τῆς ἐποχῆς.
Σήμερα μία ἀκόμη καταγραφὴ ἀπὸ τὸν Φιλίστορα ποὺ ἁπλῶς ἐπιβεβαιώνει τὰ γνωστά: «ἡ Κύπρος κεῖται μακράν» γιὰ τὸν «ἐθνάρχη»… Ἢ ἄλλως, γιὰ κάθε πρόσωπο ποὺ πέρασε ἀπὸ τὶς κυβερνητικὲς καρέκλες τοῦ τόπου μὲ μοναδικόν του στόχο τὴν προσωπική του προβολή, θυσιάζοντας κάθε ἠθικὸν καὶ δίκαιον.
Ἀκόμη κάποιοι νοσταλγοὶ τοῦ δοσιλογισμοῦ του τὸν ὑμνοῦν… Ντροπή τους καὶ ντροπή μας.
Η πολιτική κρίση του 1955 και η ανάδειξη του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην εξουσία (5 Οκτωβρίου 1955)
Μετά τις δημοτικές εκλογές του 1954 προέκυψε μεγάλη πολιτική κρίση στην Ελλάδα, λόγω της ασθένειας του Πρωθυπουργού Αλέξανδρου Παπάγου. Ως τις αρχές του 1955, η κεντρική θέση του Παπάγου στα πολιτικά δρώμενα της Χώρας ήταν αδιαμφισβήτητη, ενώ ο Εθνικός Συναγερμός διέθετε μια άνετη πλειοψηφία στην βουλή χάρις την σαρωτική εκλογική νίκη του 1952. Ήδη όμως από την Άνοιξη του 1955 με την επιστροφή του από την Ελβετία, η υγεία του Παπάγου είχε επιδεινωθεί σοβαρά και είχε ξεκινήσει μια άτυπη κούρσα διαδοχής μέσα στους κόλπους του “Εθνικού Συναγερμού” μεταξύ των δύο βασικότερων και επικρατέστερων διεκδικητών της πρωθυπουργίας Παναγιώτη Κανελλόπουλου και Στέφανου Στεφανόπουλου. Συνέχεια
Πόσες δεκαετίες εἶχε νὰ ντυθῇ γαλανόλευκη ἡ Κορυτσά; Τώρα ὅμως τὰ φόρεσε τὰ καλά της καὶ καμάρωσε, ἐςτῳ καὶ γιὰ λίγες ὥρες.