ἐν γάρ χερσί τέλος πολέμου, ἐπέων δ’ ἐνί βουλῆ
τῶ οὒ τι χρή μῦθον ὀφέλλειν, ἀλλά μάχεσθαι.
Στὰ χέρια σου εὑρίσκεται τὸ τέλος τοῦ πολέμου, τῶν δὲ λόγων στὴν συνέλευσι.
Γιὰ αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ ὁμιλοῦμε πολύ, ἀλλὰ νὰ μαχόμεθα.
Ὅμηρος, Ἰλιάς (Ραψωδία Π, Στίχοι 630 – 631)
—– —– —– Συνέχεια
Στὸ γονίδιο τοῦ Ἕλληνος «ῥέουν» δύο θεοί: ὁ Ἔρως καὶ ὁ Πόλεμος … Ἀφροδίτη καὶ Ἄρης.
Ὁ Ἕλλην εἶναι λαὸς Πολεμιστής … γιὰ αὐτὸ τὸν λόγο οἱ ἐπίδοξοι δυνάστες του, καὶ κυρίως τὰ ντόπια προδοτικὰ «τσιράκια» των, τὸν καλοῦν νὰ πάρῃ τὰ ὅπλα. Συνέχεια
«Ἀλήθεια, πῶς πιστεύεις θά ἀλλάξῃ ἡ κατάστασις;»
«Ποιά κατάστασις;»
«Ἡ κατάστασις γύρω μας.»
«Μά … ἄλλη κατάστασι βλέπω ἐγὼ καὶ ἄλλη ἐσύ».
«Τί ἐννοεῖς;»
«Μιὰ μείωσις μισθοῦ εἶναι εὐχάριστος γιὰ τὸν ἐργοδότη καὶ δυσάρεστος γιὰ τὸν ἐργαζόμενο. Αὐτὴ καθαυτὴ ἡ μείωσις τί εἶναι; Εὐχάριστος ἢ δυσάρεστος;»
«Κατάλαβα ποῦ τὸ πᾶς, ἀλλὰ δὲν παύει νὰ εἶναι μιὰ ἀλλαγὴ στὰ οἰκονομικὰ δεδομένα». Συνέχεια
Πρῶτα πᾶς καὶ τοὺς Ξαναψηφίζεις καὶ μετὰ στήνεσαι στὴν οὐρὰ γιὰ τὰ τζαμπὲ ζαρζαβάτια… ὡσὰν μηρυκαστικὸ* ποὺ εἶσαι… Λαουτζίκος ἐς ἀεί!
*μηρυκαστικὸν: τὸ θηλαστικὸν ΖΩΟΝ ποὺ ἀναμασσᾷ τὴν τροφή του… ἤτοι τὰ βοοειδῆ, ἀμνοειδή, αἰγοειδή…
Μπεεεεὲ ἢ μουυυυυυυυυῦ… τὸ ἴδιο εἶναι… Συνέχεια
«Μικρὸς παραπονιόμουν ποὺ δὲν εἶχα παπούτσια νὰ φορέσω στὰ πόδια μου…
Ἔως ὅτου ἐγνώρισα κάποιον δίχως πόδια…» Συνέχεια
Μέσα ἀπὸ αὐτὲς τὶς σελίδες καθημερινῶς, ἐδῶ καὶ τρία χρόνια, γράφω διαρκῶς μόνον γιὰ τὴν ἀλήθεια…
Κάποιοι θεωροῦν πὼς εἶναι μόνον δική μου…
Ἤ πὼς τὸ βλέμμα μου ἔχει ἀλληθωρέυσει…
Ἤ πὼς ἔχω κάποια στεγανά… Συνέχεια
