Μὴν εἶσαι Βράχος … θὰ σὲ συνθλίψουν …
Μὴν εἶσαι Φωτιά … θὰ σὲ σβήσουν …
Μὴν εἶσαι Νερό … θὰ σὲ παγώσουν … Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Νικόλας Παναγοδημητρόπουλος
Ὁ Ἕλληνας τοῦ αὔριο γεννιέται σήμερα….
Ναί….
Γεννιέται ἐδῶ, τώρα, αὐτὴν τὴν στιγμή…
Γεννιέται σὰν νέος σπόρος ποὺ ἐκάρπισε, ποὺ μόνον αὐτὸ ξέρει νὰ κάνῃ ἀπὸ ἀρχῇς γενέσεως κόσμου…
Γεννιέται καὶ χαίρεται, ἀκόμη κι ἐὰν γνωρίζῃ πὼς εἶναι φθαρτός, θνητός, ἐφήμερος…
Ἄν καὶ ξέρῃ…
Ξέρει μέσα του βαθειὰ πὼς δὲν πεθαίνει ὁ Ἕλλην ὅταν μάχεται…
Οὔτε δειλιάζει ὅταν γνωρίζῃ πὼς ἀπέναντί του ἔχει θεριά…
Συνέχεια
Χαρμολύπη…
Ὅλα γεννιοῦνται ἀπὸ τὰ ἀντίθετα.
Τὸ φῶς γεννᾶ τὸ σκοτάδι … καὶ τὸ σκοτάδι το φῶς …
Ἡ μέρα γεννᾶ τὴ νύχτα … καὶ ἡ νύχτα τὴ μέρα …
Ἡ χαρὰ ἀκολουθεῖται ἀπὸ τὴ λύπη … καὶ ἡ λύπη ἀπὸ τὴ χαρά …
Ὅλα γεννιοῦνται ἀπὸ τὰ ἀντίθετα… και συνυπάρχουν σὲ μιὰ νέα, ἑνιαία ὀντότητα ποὺ περικλείει καὶ τὰ δύο.
Χαρὰ καὶ λύπη … Χαρμολύπη των ἀρχαίων μας προγόνων…
Κλάμα καὶ γέλιο … Κλαυσίγελως των σοφῶν μας πατεράδων… Συνέχεια
Οἱ θάλασσες τῆς ὑπάρξεως.
Τὸ Λιμάνι εὑρίσκεται ἐκεῖ γιὰ νὰ συνδέσῃ δύο Ταξείδια…
Τὰ στάσιμα νερά του βρώμικα στέκουν, μὰ στὰ ἀνοικτὰ τοῦ Πελάγου, καθάρια ξεπλένονται στὴ Δύναμη τοῦ Ἀνέμου. Συνέχεια
Εἲς τὸ ἐπανειδεῖν…
Τὸ σκοτάδι ὑπάρχει μόνο γιὰ νὰ ἀποτελεῖ τὸ φόντο τοῦ Φωτός.
Ὁ Ἥλιος ποὺ γεννᾶται καθημερινὰ μᾶς θυμίζει ὅτι στὶς ζοφερὲς ἡμέρες ποὺ διανύουμε, ἡ Ἐλπίδα τῆς Νέας Ἀρχῆς εἶναι αὐτὴ ποὺ μᾶς δίνει Ἐνέργεια γιὰ νὰ ἀντεπεξέλθουμε στὶς δύσκολες καταστάσεις ποὺ καλούμαστε νὰ ἀντιμετωπίσουμε. Συνέχεια
Ἀναμνήσεις μας…;;;;
Ὑπάρχουν δύο εἰδῶν ἀναμνήσεις:
Αὐτὲς ποὺ ἔχουμε ζήσει… Συνέχεια