Στὴν ἀρχή, ἡ τέχνη ἦταν γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους.
Ἔπειτα ἔγινε μία τέχνη γιὰ τοὺς λίγους καὶ μίαν τέχνη γιὰ τοὺς πολλούς.
Ἀργότερα ἡ τέχνη τεμαχίσθηκε σὲ ἀκόμη περισσότερα κομματάκια, σὲ ἐξειδικευμένη τέχνη γιἂ μικρὲς ὁμάδες συγκεκριμένου γούστου καὶ σὲ τεχνοκλάμπ.
Συνέχεια
Ἤ,
Παθιασμένη Διαίσθησις
Μέχρι τὰ τριάντα (30) μου ἀπὸ τὴν θρησκεία εἶχα ἀντιληφθῇ τρία πράγματα:
Ἡ πορεία μας, ὡς Ἕλληνες, ἐδῶ καὶ μερικὰ χρόνια (μὰ στὴν πραγματικότητα ἐδῶ καὶ …αἰῶνες!!!) εἶναι ἀπολύτως καθοδικὴ καὶ πτωτική.
Κι αὐτὸ ἐμεῖς, ὡς ἄτομα, [τεχνηέντως (ἀπὸ τοὺς κρατοῦντες) παραμένοντες ἀπαίδευτοι κι ἀνιστόρητοι], τὸ ἀποδίδουμε [μεταφράζουμε] σὲ ἀποτέλεσμα ἀπὸ τὰ …μνημόνια, ἀδυνατώντας νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς τὰ μνημόνια εἶναι ἁπλῶς ἡ κορύφωσις μίας παρακμιακῆς πορείας πρὸς τὸν (φαινομενικό) ὄλεθρο, ποὺ κρατᾶ ἐδῶ καὶ πολλά, πολλά, πολλὰ χρόνια.
Κι ἐπίσης, γιὰ τοὺς δικούς μας λόγους ὁ κάθε ἕνας, ἀδυνατοῦμε ἀκόμη καὶ τώρα νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς ὅλο αὐτὸ τὸ κακὸ ποὺ μᾶς συμβαίνει δὲν εἶναι σκέτο ἡ μεταπολίτευσις καὶ τὰ σαπρόφυτα, ποὺ κατέλαβαν θέσεις ἐξουσίας, ἀλλὰ κυρίως ἕνα συγκεκριμένο ἠθικό, νοητικὸ καὶ πνευματικὸ ἐπίπεδον, ποὺ μᾶς κατήντησε νὰ κυνηγᾶμε τὶς …οὐρές μας καὶ τὰ ψίχουλα ποὺ θὰ μᾶς πετάξουν αὐτοὶ ποὺ κρατοῦν τὶς ὅποιες θέσεις κλειδιά.
Συνέχεια
Παρακολουθῶ δύο ἡμέρες τώρα, μὲ πολὺ μεγάλο ἐνδιαφέρον (σὲ βαθμὸ ποὺ μπορῶ νὰ πῶ ὅτι συμπάσχω) τὴν ἔκπληξη πολλῶν, γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἀνάμεσά μας ζοῦν καὶ πιστοὶ χριστιανοί, ἀνέγγικτοι ἀπὸ τὸν Διαφωτισμό.
Δὲν τὸ ἤξεραν καὶ τὸ ἔμαθαν μόλις προχθὲς ὅλοι αὐτοί, μὲ ἀφορμὴ τὸ ταπεινὸ καστανάκι τοῦ πατρὸς Παϊσίου.
Τὸ ἔμαθαν καὶ ἔπαθαν πλάκα.
Ἦταν γι’ αὐτοὺς ἕνα σόκ.
Πόσο ἀθῴα εἶναι ἡ εὐρωπαϊκή κοινωνία μας τελικά; Πόσο ἀνυποψίαστη; Συνέχεια
Ἕναν χρόνο πρίν…
Ἀκόμη ἰσχύει… Συνέχεια
Ἐκεῖνοι ποὺ νοιάζονται γιὰ ἐσέναν μποροῦν νὰ ἀκούσουν ὅλα ὅσα αἰσθάνεσαι καὶ νοιώθεις, ἀκόμη κι ὅταν σιωπᾷς…!!! Συνέχεια
