Πιὸ ἀνθρώπινο…
Πιὸ λογικό…
Πιὸ ἔντιμο…
Πιὸ κοντινὸ στοὺς Νόμους τῆς Φύσεως…
Πιὸ δίκαιο…
Πιὸ δημιουργικό…
…διότι μόνον ὅταν δημιουργῇ κάποιος τὸ ὅραμα γερὰ μέσα του, δύναται ἀφ΄ ἑνὸς νὰ δεσμευθῇ ἀπέναντί του μά, ἀφ΄ ἑτέρου, νὰ ξέρῃ ποῦ θὰ τὸν ὁδηγήσουν τὰ βήματά του… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Ὁ γκρεμιστὴς κι ὁ κτίστης (ὑπενθύμισις)!
Ἕνα σημεῖον ποὺ παρατηρῶ πολὺ προσεκτικά, ἐδῶ καὶ χρόνια, εἶναι ἡ καταστροφή, ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον γίνεται καὶ τὸ ἀπὸ ποῦ προέρχεται.
Διαπιστώνω, μετὰ μεγάλης μου θλίψεως, πὼς ἡ καταστροφή, στὸ σύνολό της, προέρχεται ΜΟΝΟΝ ἀπὸ μίαν πλευρὰ τῆς κοινωνίας μας. Κι αὐτὴ ἡ πλευρά, εἶτε πολιτικῶς θὰ τὴν δοῦμε, εἶτε κοινωνικῶς, ἔχει πάντα τὶς αὐτὲς ἀρχές: δὲν αἰσθάνεται νὰ ἀνήκῃ ἐδῶ. Ξένο σῶμα παραμένει, ὅσα χρόνια κι ἐὰν πέρασαν… Δὲν τῆς ἀνήκει κάτι ἀπὸ αὐτὸν τὸν τόπο, ἀπὸ αὐτὸν τὸν πλανήτη, ἀπὸ αὐτὸ τὸ τέλειον τῆς Φύσεως δημιούργημα. Δὲν αἰσθάνεται τμῆμα τῆς κοινωνίας, τῶν δομῶν καὶ τῆς πορείας αὐτοῦ τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ οὔτε καὶ τοῦ συνόλου τῶν ἀνθρωπίνων κοινωνιῶν, διότι λειτουργεῖ παρὰ φύσιν κι ὄχι κατὰ φύσιν. Συνέχεια
Θέλω νὰ γράψω μά…
…γιά ποιόν νά γράψω;
Ἕξι χρόνια πρίν, ὅταν ἐκεῖνο τὸ παιδάκι ἦταν ὀκτὼ ἐτῶν καὶ σήμερα ἔφηβη, ἔγραφα τοὺς προβληματισμούς μου καὶ τὶς σκέψεις μου…
Κατέθετα τὸν πόνο μου καὶ τὴν ἀγωνία μου γιὰ τὸ ποιοὶ ἀποτελοῦν τὴν φερομένη ὡς κοινωνία μας…
Ἐξέφραζα τὰ ἐρωτηματικά μου, θεωρητικῶς μᾶλλον περισσότερο, παρὰ κατέθετα τὶς ὅποιες ἀπαντήσεις μου… Συνέχεια
Γοητευτικὲς άδυναμίες
Ὅσοι ψωνίζουν βιολογικὰ φροῦτα εἶναι πιὸ εὔκολο νὰ καταλάβουν τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖον ἐπιλέγονται οἱ φίλοι.
Τὰ φροῦτα ποὺ εἶναι πολὺ λαμπερά, ἀψεγάδιαστα, χωρὶς βαθουλώματα ἢ τσιμπήματα ἀπὸ ἔντομα, φουσκωτὰ καὶ ἴδια σὲ μέγεθος καὶ χρῶμα μὲ ὅλα τὰ διπλανὰ στὸ καφάσι, δὲν τὰ ἀγοράζουμε.
Θὰ εἶναι ἄνοστα κι ἀνούσια, ὅλο κερὶ καὶ φάρμακα. Συνέχεια
Θεμελειώδης ἀρχὴ τῆς δημοκρατίας
Ἡ θεμελιωδεστέρα ἀρχὴ τῆς δημοκρατίας εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς δικαιολογημένης ἐμπιστοσύνης τῶν διοικουμένων.
Κάθε πράξις τῆς ἐξουσίας δὲν ἀρκεῖ μόνον νὰ εἶναι νόμιμος, σκόπιμος καὶ ὠφέλιμος, ἀλλὰ πρέπει νὰ φαίνεται καὶ τέτοια. Συνέχεια
Φρενοβλάβειες ποὺ …δὲν ὑπάρχουν!!!
«Δυστυχῶς λίγες φορὲς γινόμαστε γονεῖς, χωρὶς νὰ κάνουμε πρόβα γι’ αὐτὸ καί, χωρὶς πολὺ χρόνο νὰ ἐπανορθώσουμε σὲ περίπτωση λάθους.»
Τὸ μικρὸ αὐτὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ σημερινὴ ἀνάρτηση τοῦ φίλου Παιδιάτρου Ἀντωνίου Δαρζέντα, συμπυκνώνει τὸ ἀνείπωτο δρᾶμα τῆς λαίλαπας τῶν Διαζυγίων, ποὺ σακατεύει τὰ παιδιά. Συνέχεια