Καί τί κάνεις; Τί σκέπτεσαι; Πῶς κάνεις τόν ἀγῶνα τόν καλό;
Καί τί σημαίνει γιά ἐσέναν Ἑλλάς; Σύνορα; Ἄνθρωποι; Καί σύνορα καί Ἄνθρωποι; Κάτι λιγότερο; Κάτι περισσότερο; Τί;
Γνωρίζεις τί πρέπει νά γκρεμισθῇ; Γνωρίζεις τί πρέπει νά κτισθῇ;
Ἀντέχεις τήν θυσία πού θά ὑποχρεωθῇς νά κάνῃς;
Ἀντέχεις τόν πόνο; Ἀντέχεις τίς προδοσίες;
Καί εἶναι τό ὀρθό αὐτό πού θεωρεῖς ἐσύ ὡς Ἑλλάδα;
Πῶς ἀποδεικνύεται; Εἶσαι ἕτοιμος νά τό ἀποδείξῃς σέ κάθε τί καί σέ κάθε ἕναν πού θά προβάλη ἐμπόδια; Ἤ ὄχι; Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Γκρεμιστὲς καὶ κτίστες ἔπιασαν δουλειά…
Κάθε φορὰ ποὺ κάτι θέλει ἡ φῦσις νὰ ἀποδομήσῃ, «ἐπιστρατεύονται» κάθε λογῆς ἀποδομητικοὶ παράγοντες καὶ ἐπιταχύνουν τὴν ἀποδόμησιν. Ἀπὸ σκουλήκια ἔως τρωκτικά. Ἀπὸ ὕαινες ἔως κάθε λογῆς ἁρπακτικά. Ἀπὸ κοράκια ἔως …κατσαρίδες.
Δὲν ὑπάρχει στὸν κόσμο μας κάτι ποὺ νὰ μὴν ἀποδομεῖται ἀπὸ τοὺς ἰδίους παράγοντες ποὺ τὸ ἐδημιούργησαν.
Κι ἔτσι, εἴτε ἄνθρωπος εἴτε ζῷα, εἴτε πλαστικὰ εἴτε χαρτιά, εἴτε «ἰδεολογικὲς ἐπαναστάσεις» εἴτε δικτατορίες, ἐμπεριέχουν ἐν τῇ γεννέσει τους ὅλα ἐκεῖνα τὰ συστατικὰ καὶ τὰ στοιχεῖα, μαζὺ καὶ τοὺς παράγοντες γιὰ νὰ ἐπιταχυνθοῦν, ὅταν ἔλθῃ ἡ ὥρα τους, οἱ συνθῆκες ἀποδομήσεώς τους. Συνέχεια
Γύφτικα σκεπάρνια
Πρωτογνώρισα τοὺς τσιγγάνους ὡς φοιτητὴς στὰ 80s, στὸ ταξείδι μὲ τὴν ἁμαξοστοιχία Ἀθῆνα-Θεσσαλονίκη· τότε ποὺ τὸ ταξείδι διαρκοῦσε ἀπὸ 8-17 ὦρες μέσα σὲ κουπὲ ὀκτὼ (8) ἀτόμων. Συνήθως ἔκανα θαυμάσιες γνωριμίες στὴν διάρκεια αὐτῆς τῆς πολυώρου ταλαιπωρίας, ἐκτὸς μιᾶς σκοτεινῆς καὶ θυελλώδους νύκτας, ποὺ ἡ βροχὴ ἔπεφτε καταρρακτωδῶς· τότε εἴχα τὴν ἀτυχία νὰ πέσω σὲ κουπὲ μὲ γύφτους, ἐνῶ δὲν μποροῦσα νὰ ἀλλάξω θέση: ἀπίστευτη βρώμα καὶ ἀνυπόφορη βαβούρα. Φίλος μου, κνίτης τότε ποὺ τοὺς δικαιολογοῦσε· σήμερα μένει σὲ μονοκατοικία ἔξω ἀπὸ τὴν Κόρινθο, ἔχουν, δέ, μπουκάρῃ οἱ γῦφτοι σπίτι του δύο (2-3) φορές, τὴν ὥρα ποὺ κοιμᾶται μὲ τὴν οἰκογένειά του — ἔχει πολλάκις ἀναθεωρήσῃ τὶς τότε ταξικὲς ἀναλύσεις του. Στὸν στρατὸ φυσικὰ ἔβγαιναν μαζικὰ Ι5· ἀνίκανοι νὰ ὑπηρετήσουν (δεν εἶχε νόημα ἄλλωστε ἡ θητεία τους). Συνέχεια
Ὥρα νά ξεχάσουμε;
Ἤ μήπως ὥρα νά θυμηθοῦμε, νά μάθουμε, νά συνειδητοποιήσουμε τό τί ἀκριβῶς παρασκήνιο ἐστήθη πίσω ἀπό τήν αἱματοβαμμένη ἱστορία μας;
Διότι τὴν ἱστορία μας τὴν ἀγνοοῦμε καί, δυστυχῶς μας, κινδυνεύουμε συντόμως νὰ τὴν ξαναζήσουμε.
Μὲ ὅ,τι αὐτὸ συνεπάγεται… Συνέχεια
Θέλω πίσω τὴν ζωή μου…
…καὶ τὴν Ἐλευθερία μου…
Καὶ τὸ δικαίωμα τῆς αὐτοδιαχειρίσεώς μου…
Καὶ τὴν Πατρίδα μου…
Μὰ ὅλα αὐτὰ γιὰ νὰ τὰ ἀποκτήσω, ἐκτὸς ἀπὸ ἀγῶνες, ἀπαιτεῖται πρωτίστως νὰ εἶμαι ἐγὼ ἰκανὴ κι ἀξία καὶ πρόθυμη νὰ ἀλλάξω τὰ πάντα σὲ ἐμέναν. Νὰ ἀναλωθῶ, ὅσο χρειάζεται, πρὸ κειμένου νὰ ξαναμάθω τὰ πάντα ἀπὸ τὴν ἀρχή. Νὰ παραιτηθῶ ἀπὸ τὴν ἀνάγκη μου ἐλέγχου τῶν ἄλλων. Νὰ κατακτήσω τὸ δικαίωμα τῆς αὐτογνωσίας καὶ τὴν ὑποχρέωσιν τοῦ σεβασμοῦ/ἀλληλοσεβασμοῦ. Συνέχεια
Ὑπέροχο νὰ ζῇς στὴν πραγματικὴ Ἑλλάδα…
Εἶναι ὑπέροχο να σᾶς κυττῶ ἀπὸ μακρυά. Καὶ χωρὶς ἐκείνη τὴν θλίψη γιὰ ὅσους δὲν ἔφταιξαν καὶ τὴν «πάτησαν».
Ἐγινε ἀνάμνησις ἡ εὐαισθησία μου γιὰ τὸν δειλὸ ποὺ ἔμαθε …τίποτα, ἐδῶ καὶ χρόνια…
…ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸν …«κρίμα ποὺ εἶδε φῶς καὶ μπῆκε στὸ καρυδότσουφλο τῆς …ἀριστερᾶς λέμε τώρα» γιὰ νὰ σωθῇ…
Νὰ σωθῇ…
…κι ἂς στερέψῃ ἡ θάλασσα!!!
…κι ἂς καῇ τὸ σιτάρι!!!
…κι ἂς γίνῃ χαλίκι ἡ Πίνδος!!!
…κι ἂς δώσουμε τὰ χέρια μὲ αὐτοὺς ποὺ ἐψήφισαν γιὰ νὰ μὴν χάσουν τὸ μεροκάματο τῆς δουλικῆς βολῆς τους… Συνέχεια