Πίσῳ ἀπὸ κάθε μας φόβο ὑπάρχει μιὰ ἐπιθυμία καὶ πίσω ἀπὸ κάθε ἐπιθυμία ὑπάρχει ἕνας δρόμος.
Ὅταν, παραδείγματος χάριν, κάποιος λέῃ: φοβάμαι νὰ μιλήσω ἐμπρὸς σὲ πολὺ κόσμο, πίσῳ ἀπὸ αὐτὸ εἶναι ἐμφανὲς ὅτι κρύβεται ἡ ἐπιθυμία του νὰ μπορέσῃ νὰ τὸ κάνῃ.
Καὶ πίσω ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἐπιθυμία κρύβεται ἡ ἱκανότης του νὰ τὸ ἐπιτύχῃ.
Ὀλες μας οἱ ἐπιθυμίες σχετίζονται μὲ τὰ ταλέντα μας καὶ μὲ τις δεξιότητές μας. Συνέχεια
Ὅταν ξεκινᾶς γιὰ τὴν ἀπελευθέρωσίν σου δὲν κυττᾶς τὸ μέγεθος τῶν ἐμποδίων ἀλλὰ τὸ μέγεθος τῆς θελήσεώς σου.
Ὅταν λοιπὸν ξεκινᾷς γιὰ τὸν πόλεμο, διότι γιὰ πόλεμο συζητᾶμε τώρα πιά, αὐτὸ ποὺ πρέπει νὰ γνωρίζῃς εἶναι πὼς ἤ θὰ νικήσῃς ἤ θὰ πεθάνῃς… Ἡ ἧττα εἶναι κι αὐτὴ μία μορφὴ θανάτου… Ἐὰν λοιπὸν εἶναι νὰ ἡττηθῶ προτιμῶ νὰ πεθάνω… Θὰ εἶναι καλλίτερα γιὰ ὅλους μας…
Σὲ κάθε μάχη ὑπάρχουν καὶ νεκροὶ καὶ νικητὲς καὶ ἡττημένοι…
Ἐμεῖς ἀποφασίζουμε γιὰ τὸ ποιὰ θὰ εἶναι ἡ αὐριανή μας κατάστασις.
Μέ ποιάν πλευρά θά εἴμαστε; Μέ τήν πλευρά τῶν νικητῶν ἤ τῶν ἡττημένων;
Μέ τήν πλευρά τῶν ζωντανῶν ἤ μέ τήν πλευρά τῶν νεκρῶν; Συνέχεια
Κάποια πράγματα στὴν ζωή μας δὲν τυγχάνουν τῆς ἀναλόγου ἀξίας ποὺ ἀπαιτεῖται νὰ τοὺς δίδουμε.
Ἕνα ἀπὸ αὐτά, ἴσως τὸ πολυτιμότερον ὅλων, εἶναι οἱ στιγμές μας. Αὐτὲς ποὺ παιρνοῦν καὶ …χάνονται, σὰν τὴν ἅμμο τῆς κλεψύδρας…
Οἱ μικρές, ἀσήμαντες γιὰ πολλούς, ἀλλὰ τόσο σπουδαῖες, σημαντικὲς κι ἀναζωογονητικὲς στιγμές μας…
Αὐτὲς ποὺ διαρκοῦν τόσο λίγο ἀλλὰ ποὺ εἶναι ἱκανὲς νὰ μᾶς τονώσουν τόσο πολύ…
Ἐκεῖνες οἱ τόσες δὰ ἀπειροελάχιστες στιγμοῦλες ποὺ σὲ ἀπειροελάχιστον χρόνο μᾶς χαρίζουν οἱ εἰκόνες ἀπὸ τὸν Ἥλιο ἤ τὰ πουλιὰ ὅταν πετοῦν… Ἐκεῖνες οἱ τρυφερὲς χαρὲς ἀπὸ ἕνα χάδι τοῦ συντρόοφου μας ἤ ἀπὸ τὸ χαμόγελο ἑνὸς παιδιοῦ…
Ἐκεῖνες οἱ γεμάτες ἀγάπη ἀπὸ τὸ βλέμμα τῆς μάννας μας ἤ ἀπὸ τὸ κούνημα τῆς οὐρᾶς τοῦ σκύλου μας… Συνέχεια
Εἶναι δύσκολο νὰ μάθῃς τὸ πῶς νὰ εἶσαι ὁ καλλίτερος φίλος τοῦ ἑαυτοῦ σου…
Τὸ πῶς νὰ εἶσαι πιὸ ἀνοικτός, πιὸ εὐαίσθητος καὶ πιὸ συνειδητός.
Ἀκόμη πιὸ δύσκολο εἶναι νὰ βουτήξῃς σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο μέσα σου, ποὺ κρύβεις ὅλη τὴν ἀγάπη, ὥστε νὰ ἀνασύρῃς ἀρκετὴ γιὰ νὰ θρεύσῃς τὸν ἑαυτό σου ἀλλὰ καὶ νὰ τὴν μοιρασθῇς μὲ τοὺς ἀνθρώπους γύρω σου. Συνέχεια
Ὁ Ἡγέτης Ἄγει. Ἄγει ὅμως διὰ τῆς πειθοῦς κι ὄχι διὰ τῶν συναισθηματικῶν ἐκβιασμῶν ἤ διὰ τῆς παραπλανήσεως ἤ διὰ τῶν ἀπειλῶν.
Ἄγει διότι διαθέτει ἦθος, διότι διαθέτει συναίσθησιν, διότι εἶναι ἱκανὸς νὰ θυσιαστῇ γιὰ τοὺς συντρόφους του, πρῶτος καὶ καλλίτερα. Καὶ δὲν ἄγει τὰ σημερινὰ προβατοκοπάδια ποὺ ΝΟΜΙΖΟΥΝ πὼς ἀκολουθοῦν ὅ,τι γυαλίζει ἤ ὅ,τι σφυρίζει ἤ ὅ,τι κουδουνίζει… Συνέχεια
Τότε ὅλα εἶναι καλά.
Τότε οἱ ἄνθρωποι ποὺ μὲ περιβάλλουν εἶναι καλά.
Τότε αὐτοὶ ποὺ ἐπηρεάζονται ἀπὸ ἐμέναν εἶναι καλά.
Τότε ὅλος ὁ κόσμος μου εἶναι φωτεινὸς καὶ λαμπερός…
Καὶ τότε ἡ ἡμέρα μου εἶναι μοναδική, λαμπερή, ἀνεπανάληπτος… Συνέχεια
