γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Ένα δευτερόλεπτο …..

Εξήντα μαζί φτιάχνουν ένα λεπτό ……

Τρις χιλιάδες εξακόσια από αυτά ολοκληρώνουν μια ώρα …

Και μια μέρα έχει ογδόντα έξι χιλιάδες τετρακόσια ….

Όλα σε μια ευθεία γραμμή, σχεδόν ατάραχα και αδιάφορα κυλούν και ξεχνιούνται στο παρελθόν.

Στην μνήμη της ζωής μένουν άλλοτε μαζεμένα σε μια σημαντική μέρα. άλλοτε σαν χρόνια, μα σαν ένα δευτερόλεπτο σπανίως αναφέρονται και όταν αναφέρονται ονομάζονται είτε σαν την κακιά στιγμή, είτε σαν την κακιά την ώρα κ.λ.π. Συνέχεια →

Ποὺ δὲν γνωρίζουν τὴν ἠμερομηνία γεννήσεῶς τους, διότι δὲν ὑπάρχουν μάρτυρες ἀπὸ τὴν γέννησίν τους.
Ποὺ δὲν ἔχουν ἀρτιμέλεια, διότι κάποιοι, πεπολιτισμένοι, τοὺς τὴν ἐστέρησαν…
Ποὺ δὲν θὰ μπορέσουν ποτὲ νὰ ζήσουν ὅπως ἐμεῖς οἱ ὑπόλοιποι, οἱ ὑγιεῖς, διότι ὅλοι οἱ «ἀνθρωπιστὲς» τοῦ πλανήτου, σὲ συνεργασία πάντα καὶ μὲ τὸν ΟΗΕ, τοὺς ὑστέρησαν τὸ δικαίωμα στὴν Πατρίδα, στὴν ἐλευθερία καὶ στὴν ἐθνική τους συνείδησιν.. Συνέχεια →

Αὐτὸ ποὺ τὶς τελευταῖες ἡμέρες συχνὰ σκέπτομαι εἶναι τὸ σύντομο αὔριο. Δῇλα δὴ τὸ πόσο κοντά μας εἶναι κάποιες ἐξελίξεις ποὺ θὰ ἀνατρέψουν τὰ πάντα, σὲ κάθε τὶ ποὺ ἔως τώρα γνωρίζαμε…
Στὴν εἰκόνα βλέπουμε ἴσως αὐτὸ ποὺ θὰ θέλαμε νὰ συμβῇ…
Ἐγὼ λοιπὸν θὰ σᾶς τὴν ἀνατρέψω… Συνέχεια →

Δυστυχῶς ὑπάρχουν κάποιοι ἄνθρωποι ποὺ θεωροῦν τὸν κόσμο σὰν ἕνα μεγάλο πρόβλημα καὶ στὰ μάτια τους εἶσαι καὶ ἐσὺ ἕνα κόμματι αὐτοῦ τοῦ προβλήματος.
Παθιασμένοι δημιουργοὶ τῆς καταστροφολογίας, χρόνια δυστυχεῖς.
Ἡ ἀρνητικότης εἶναι ἡ μόνη ὑπογραφὴ ποὺ μποροῦν νὰ βάλουν σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο. Νοιώθουν ἄνετα παρὰ μόνον μέσα στὴν συμφορά.
Ἡ καλὴ ἐκδοχὴ καὶ ἡ αἰσιοδοξία τοὺς βυθίζει στὴν σύγχυσι. Συνέχεια →

Ὅσο μεγαλώνει ἡ ἀγάπη σου γιὰ τὸν ἑαυτό σου, τόσο αὐξάνει καὶ ἡ βεβαιότης ποὺ αἰσθάνεσαι γιὰ τὴν ζωή.

 Ἡ ἀγάπη γιὰ τὸν ἑαυτό σου σὲ ἀπαλλάσσει ἀπὸ παλαιὰ τραύματα καὶ γκρεμίζει κάθε τοῖχο ἀνασφαλείας καὶ δυσαρεσκείας ποὺ εἶχες ὑψώσει, γιὰ νὰ προστατευθῇς. Συνέχεια →