Ξεκινᾶμε μίαν χρονιὰ μὲ ὅλες τὶς προϋποθέσεις ἐκεῖνες ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ τὴν κάνουν ἀπὸ φρικτὴ ἔως …τελειωτικὴ γιὰ τὸ ἀνθρώπινον γένος!
Καμμία καλὴ εἴδησις! Καμμία θετικὴ σκέψις! Κανένα φῶς στὸν ὀρίζοντα!
Μαύρη μαυρίλα ἐπλάκωσε, μαύρη σὰν καλαικούδα….
Κι ὅμως…
Δὲν ἔχουμε ἰδέα αὐτῶν ποὺ θὰ ζήσουμε! Πολλῷ δὲν μᾶλλον αὐτῶν ποὺ θὰ μᾶς …πείσουν πὼς θὰ ζήσουμε!
Θὰ συμφωνήσω μὲ τὸν Νικόλαο. Πρέπει πράγματι νὰ τὸν διαβάσουμε τὸν Κρισναμοῦρτι. Νὰ τὸν διαβάσουμε, ὄχι νὰ τὸν …«παντρευθοῦμε» ἰδεολογικῶς καὶ ἠθικῶς καὶ ἀντιληπτικῶς. Νὰ τὸν διαβάσουμε γιὰ νὰ «πιάσουμε» τὶς «ὁσμὲς» τοῦ κόσμου του, νὰ τὶς συγκρίνουμε μὲ τὸν δικό «μας», τὸν δυτικοῦ τύπου καὶ νὰ ἀποφασίσουμε γιὰ τὸ ἐὰν μᾶς χρειάζονται κάποια ἀπὸ τὰ συμπεράσματά του. Συνέχεια
Πρωτοχρονιά σήμερα. Καιρὸς γιὰ δῶρα. Γιὰ ὅσους δῆλα δὴ ἔχουν ἀκόμη τὴν δυνατότητα.
«….-Παπποῦ ἀγαπημένε, εἶπα, δῶσ’ μου μιὰν προσταγή.
Χαμογέλασε, ἀπίθωσε τὸ χέρι ἀπάνω στὸ κεφάλι μου, δὲν ἦταν χέρι, ἦταν πολύχρωμη φωτιά. Ὣς τὶς ῥίζες τοῦ μυαλοῦ μου περιχύθηκε ἡ φλόγα.
-Φθᾶσε ὅπου μπορεῖς, παιδί μου…
Ἡ ἀξιοπρέπεια εἶναι μία κατάστασις ποὺ ὁ καθεὶς τὴν ἀντιλαμβάνεται διαφορετικῶς.
Ἐγὼ γιὰ παράδειγμα ἔχω τὰ δικά μου ὅρια.
Κάποτε, ὅταν ἤμουν 15χρονη, καλοκαίρι, σὲ μίαν ἐπίσκεψί μας στὴν Ἑλλάδα, μᾶς ἐπεσκέφθη κάποιος ἐξάδελφος τῆς μητέρας μου.
Ἡ μητέρα μου μὲ ἔστειλε νὰ ἀγοράσω γλυκά. Τὰ γλυκὰ ὅμως ποὺ ἀγόρασα δὲν ἦταν τῆς ἀρεσκείας της καὶ τὸ ἐξέφρασε ἐμπρὸς στὸν ἐξάδελφό της. Ἕνα πρόσωπο παντελῶς ἄγνωστό μου.
«Οι ψυχές που πέσανε μαχόμενες είναι καθαρότερες από εκείνες που κύλησαν σε αρρώστιες». Ηράκλειτος
