Ἕνας κόσμος μαγικὸς κι ἄγνωστος κάτω ἀπὸ τὰ πόδια μας.
Οἱ στοές, οἱ σπηλιές, ἡ ἄγνωστος Ἑλλάς!
Ὑπάρχουν, ἄνθρωποι πολλοὶ, ποὺ ἔχουν ἐξερευνήσει μεγάλο μέρος τους καὶ οἱ θρύλοι, ποὺ συνοδεύουν αὐτὲς τὶς πληροφορίες, εἶναι πάρα πολὺ περισσότεροι.
Προσωπικῶς δὲν ἔχω πάρει τὸν δρόμο τῆς καθόδου καὶ τῆς ἐρεύνης πρὸς τὰ ….κάτω ἀκόμη.
Δὲν ξέρω γιὰ ἀργότερα, ἀλλὰ ἀκόμη θέλω νὰ πατῶ στὴν Γῆ. Συνέχεια
-Μὴ χαροῦν!
-Γιατί νά χαροῦν οἱ ἐχθροί μου;
-Διότι θὰ μάθουν πὼς τὴν ἔπαθες!
Αὐτοὺς τοὺς πολὺ ἐνδιαφέροντες διαλόγους εἶχα συχνὰ στὴν ζωή μου, ἀπὸ μικρὸ παιδί.
Τόσο συχνά, ποὺ τελικῶς μάθαμε πὼς πρέπει νὰ ζοῦμε ἐντὸς τοῦ «πρέπει», δίχως προσωπικὰ κριτήρια καὶ ἔκφρασι τῶν πραγματικῶν μας ἀναγκῶν.
Τραγικόν! Συνέχεια
Εἶχα πάντα αὐτὴν τὴν ἀπορία.
Διάβαζα ἐδῶ καὶ χρόνια ψυχολογία, παιδοψυχολογία…
Εἶχα ἀσχοληθεῖ μὲ μεθόδους αὐτοβελτιώσεως…
Εἶχα ἀναζητήσει δρόμους διαφορετικούς…
και μετά (αν ακόμα πιστεύεις ότι το μπορείς) άρχισε να φτιάχνεις τον κόσμο γύρω σου.
Όποιος είναι στραμμένος στους άλλους πιστεύει ότι ο κόσμος/η κοινωνία είναι προβληματική, γι’ αυτό κι εκείνος ζει χάλια. Περιμένει πρώτα να φτιάξει ο κόσμος (να διεκδικήσει το δίκιο του, να νοιάζεται για τον διπλανό του, να μην εκμεταλλεύεται, να σέβεται, να είναι δίκαιος κλπ), και μετά θα μπορέσει κι εκείνος να γίνει σωστός άνθρωπος.
(Σημείωση: για όλους τους υπόλοιπους, ο κόσμος είσαι εσύ που δεν φτιάχνεις γιατί τους περιμένεις.)
Είναι πανεύκολο να λύσω το πρόβλημα ενός ξένου, πανδύσκολο να λύσω ένα δικό μου. Γιατί.. το πρόβλημα του ξένου δεν με πονάει. Επειδή δεν με αφορά, δεν με βάλλει το πρόβλημά του, βλέπω ξεκάθαρα τι φταίει, βλέπω ξεκάθαρα και τη λύση, και του λέω εύκολα «κάνε αυτό». Και η λύση πάντα είναι πολύ απλή, αν δεν είσαι εσύ αυτός που πρέπει να το πράξει. Συνέχεια
Γιὰ τὸ χατήρι μίας φίλης, καὶ πολλῶν ἄλλων ποὺ ξέρω πὼς τὸ χρειάζονται, ἀναδημοσιεύεται σήμερα μὲ πάρα πάρα πάρα πολὺ μεγάλη πίστη πὼς θὰ τὰ καταφέρουμε!
Εἶναι τὸ μεγαλύτερο ὅπλο μας! Δὲν ἔχουμε κανένα ἄλλο, πλὴν αὐτοῦ!
Ξέρω, πονᾶμε. Ξέρω, δὲν γίνεται νὰ κρυώνῃ τὸ παιδί σου καὶ νὰ χαμογελᾶς. Θὰ εἶναι ψεύτικο!
Ἀκόμη κι ἐν ἀγνοίᾳ του, πέφτει μέσα! Αὐτὸ εἶναι ἀρχή! Τέλος!
Γιατί γράφω γιά λάκκους καί πτώσεις;
