Φῦγε τώρα…
Καὶ μή ξανὰ ἔλθῃς ποτέ! Τώρα φύγε.. Εἶναι καιρός…
Φῦγε πρὶν σὲ …«φύγουν» ἄλλοι. Φῦγε γιὰ νὰ προλάβῃς, νὰ σώσῃς τὸ τομάρι σου. Ἀρκετὰ ἔχεις λάβει ὡς ἀνταμοιβή, σοῦ φθάνουν…
Φῦγε γιὰ νὰ γλυτώσῃς… Φῦγε ὄρθιος…
Αὐτό…
Ανοικτή προ-ειδο-ποίηση του Δημήτρη Ιατρόπουλου, ως συμμετοχή στην Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης
Αυτά τα σύννεφα είναι δικά μας, και τα ποτάμια αυτής της χώρας και τα δέντρα. Και όλα τα κορίτσια και τα αγόρια και τα πουλιά.



