Στὶς ἡμέρες μας πολλοὶ εἶναι οἱ ἐπίδοξοι μπατριῶτες «ἐθνοσωτῆρες», ποὺ εἴτε μέσῳ τοῦ ῥαγδαίως καταῤῥέοντος παλαιοκομματισμοῦ, εἴτε μέσῳ διαφόρων κινημάτων πSoro-ἀμεσοδημοκρατίας, εἴτε ἀκόμη καὶ μέσῳ ἁπλῶν ντουντουκαδόρικων ὁπωσδήποτε -τάχα μου ἐνωτικῶν- κορώνων καὶ κραυγῶν, ἔρχονται, ὄχι φυσικὰ γιὰ νὰ μᾶς ἀποσώσουν, παρὰ μόνον γιὰ νὰ μᾶς ἀποτελειώσουν.
Κι αὐτὸ δὲν τὸ διαπιστώνω ἐγὼ μόνη μου, ἀλλὰ εἶναι πασιφανές, γιὰ ὅλο καὶ περισσοτέρους συμπολῖτες μας, ποὺ ὁ καθείς, γιὰ τοὺς δικούς του λόγους, ἀνεκάλυψε τὸ …ἄτοπον τῆς ἐμμονικῆς παραφιλολογίας, ποὺ λυσσωδῶς ἑστιάζει στὸ νὰ διασωθῇ ἕνα οἰκοδόμημα, τοῦ ὁποίου τὰ θεμέλια, ἀπὸ καιρὸ ἔχουν ἀποδειχθῆ σαθρὰ καί, καταληκτικῶς, ἐπικίνδυνα γιὰ τοὺς ἐνοίκους τοῦ ἑλλαδικοῦ (κατ’ ἐπίφασιν) «οἰκοδομήματος». Συνέχεια →

Στὴν πραγματικότητα τὸ «ὀλίγον ἔγκυος» δὲν ὑφίσταται. Ἤ ἔγκυος ἢ μὴ ἔγκυος θὰ εἶναι. Τὰ ἐνδιάμεσα καὶ τὰ ἡμί-κάτι δὲν γίνεται νὰ ἰσχύουν. Συνέχεια →

Πῶς εἶναι δυνατόν μέσα ἀπό τόση βία, πόνο, καταστροφή νά μπορῇ νά γεννηθῇ κάτι νέο καί ἰδίως κάτι καλό γιά τόν Ἄνθρωπο;
Πῶς εἶναι δυνατόν μέσα ἀπό τίς ἀμέτρητες καταπατήσεις στοιχειωδῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων νά προκύψουν ἐκεῖνες οἱ ἀναγκαῖες δομές γιά νά ἐπαναποκτηθοῦν τά ἀνθρώπινα δικαιώματα;
Πῶς εἶναι δυνατόν μέσα ἀπό τό, πράγματι, τρομακτικό τέλος τῆς σημερινῆς μας πραγματικότητος νά προκύψῃ κάτι ὑγειές; Συνέχεια →

Παιδεία; Παιδεία; Ἐδῶ δὲν ἔχουμε νὰ φᾶμε, τήν παιδεία θά κυττᾶμε;
Κι ὅμως… Παιδεία… Μόνον παιδεία… Διότι ἐὰν εἴχαμε παιδεία, ἀληθῆ παιδεία, δὲν θὰ εἴχαμε φθάση ἔως ἐδῶ… Κι ὅταν λέμε «παιδεία» δὲν ἀναφερόμεθα σὲ αὐτὰ ποὺ γνωρίζαμε ὡς παιδεία, ἐδῶ καὶ αἰῶνες. Διότι πραγματική, ἀνοικτή, οὐσιαστικὴ παιδεία ἔχουν νὰ δοῦν ἐδῶ καὶ αἰῶνες στὴν ἀνθρωπότητα. Αὐτὸ ποὺ ὑποχρεωτικῶς ὅλοι μας βλέπουμε εἶναι διαρκεῖς καὶ συστηματικὲς ἐκπαιδεύσεις, ἀναλόγως τοῦ ποιὸς κρατᾶ τὴν ἀρχή, πρὸ κειμένου νὰ παραμένουμε ἅπαντες ἥσυχοι καὶ ὑπάκουοι… Συνέχεια →

Ἡ θρησκευτική, ἡ πολιτειακὴ καὶ ἡ κοινωνική μας συμπεριφορὰ εἶναι, σὲ γενικὲς γραμμές, πανομοιότυπος μὲ ὅλους τοὺς ἄλλους λαοὺς τοῦ πλανήτου. Εἴμαστε στὴν πραγματικότητα ἕνα ὁμοιογενὲς «πρᾶγμα», ποὺ ἀνεξαρτήτως τῶν, ἐκ πρώτης καὶ μόνον ὄψεως, διαφορῶν μας μὲ τοὺς γύρω μας, συνιστοῦμε τελικῶς ὁμοιογενεῖς μᾶζες, εὐκόλως διαχειρίσιμες ποὺ ἄγονται καὶ φέρονται ἀναλόγως ἐξωγενῶν παραγόντων καὶ σχεδιασμῶν. Συνέχεια →

Ὑπάρχουν βεβαίως πάρα πολλὰ πράγματα ποὺ μποροῦμε νὰ κάνουμε μόνοι μας. Ὅμως, ὡς γνωστόν, δὲν γίνεται νὰ γνωρίζουμε τὰ πάντα καὶ δὲν γίνεται νὰ ἔχουμε φυσικὸ ταλέντο γιὰ τὰ πάντα. Κατ’ ἐπέκτασιν, κάποιες φορές, στὴν ἀνάγκη, ὀφείλουμε νὰ ἐμπιστευθοῦμε ἄλλους, ποὺ πράγματι μποροῦν μὰ κυρίως θέλουν νὰ μᾶς βοηθήσουν. Συνέχεια →