Διαβαίνοντας τὰ ὅρια τῆς Πατρίδος… Συνέχεια →

Αἴσθησις εἶναι αὐτὸ ποὺ προκαλεῖται ἀπὸ τὶς πέντε μας αἰσθήσεις, καθὼς καὶ τὰ ὁποιαδήποτε (συν)αισθήματά μας, ποὺ ἐγείρονται ἀπὸ εὐχάριστες ἢ δυσάρεστες καταστάσεις.  Ὅλοι μας ἔχουμε αἰσθήματα καὶ ὅταν αὐτὰ τὰ μοιραζόμεθα εἰλικρινῶς μὲ τοὺς ἄλλους τότε μποροῦμε νὰ τὰ ποῦμε συναισθήματα (ἐκ τοῦ συν-αἰσθάνουμαι).
(Πολὺ κακῶς λοιπὸν τὰ ἀποκαλοῦμε συναισθήματα. Τὸ ὀρθὸν εἶναι νὰ τὰ λέμε αἰσθήματα). Συνέχεια →

Ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ εἶδος τῶν ἐρωτήσεων.
Πάντως, γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ συζητᾶμε σὲ σωστὲς γλωσσικὲς βάσεις, οἱ ἀπαντήσεις πάντα πηγάζουν ἀπὸ …μέσα μας!!! Τούλάχιστον ὅσον ἀφορᾶ στὶς κατευθύνσεις. Συνέχεια →

…καὶ καλούμεθα νὰ βαδίσουμε μόνοι μας σὲ αὐτούς!!!
Δρόμοι ποὺ ἀγνοοῦμε, μὰ ποὺ τοὺς βλέπουμε ἐμπρός μας ὅταν μόνον μᾶς …πρέπῃ!!!
Ἤ, ἄλλως, δρόμοι κλειστοὶ κι ἀνύπαρκτοι πού, ἐξ αἴφνης, ἀπὸ τὸ πουθενά, ἐμφανίζονται γιὰ νὰ τοὺς περπατήσουμε, ὅταν τὰ ἀδιέξοδα πληθαίνουν…
Στὴν πραγματικότητα ὅμως δὲν εἶναι δρόμοι ἀνύπαρκτοι, ἀλλὰ δρόμοι λησμονημένοι…
Κι ἐμεῖς, τώρα, ἐδῶ, ἀπολύτως συγχυσμένοι, ὑποχρεούμεθα ἢ νὰ τοὺς ἀνακαλύψουμε ἢ νὰ …χαθοῦμε!!! Συνέχεια →

Ἡ Ἀνθρωπότης δὲν εὑρίσκεται σὲ μεγάλον κίνδυνο.
Σὲ μεγάλο κίνδυνο εὑρίσκεται ὅλος ἐκεῖνος ὁ μηχανισμὸς ποὺ προσπάθησε (κι ἐπέτυχε μερικῶς) νὰ διατηρῇ ἐν σκοτασιστικῇ  δουλείᾳ τὴν Ἀνθρωπότητα, ἐδῶ καὶ αἰῶνες, καθὼς ἐπίσης καὶ νὰ τὴν ἐλέγχῃ μέσα ἀπὸ παραμυθολογίες, δοξασίας καὶ Παρὰ Φῦσιν τακτικές. Καὶ σαφῶς δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορά, μέσα στὴν γνωστή μας (κι ἄγνωστή μας) ἱστορία, ποὺ ἐπαναλαμβάνονται οἱ συνθῆκες ἐκεῖνες, ποὺ ἀποδεικνύουν τὸ τέλος τῆς Ὕβρεως. Συνέχεια →