Αὐτὰ τά, σπουδαία γιὰ ἐμᾶς πρόσωπα, οὐδέποτε ἦσαν ἄεργα ἢ …χαλαρά. Σήμερα θαυμάζουμε Λεωνίδες, Ἀλεξάνδρους καὶ Κολοκοτρώνηδες (κι ὄχι μόνον!!!)…
Ἀλλά τί κάνουμε γιά νά τούς μιμηθοῦμε;
Μὲ εὐχολόγια δὲν ξεπερνᾶ κάποιος τὸ φράγμα τῆς ἀδρανείας. Αὐτὸ τὸ φράγμα σπάει μόνον μὲ συνειδητὴ καὶ στοχευμένη ἐργασία…!!!

Δύσκολον; Ἀδύνατον; Παράλογον; Συνέχεια →

Κάθε φορὰ ποὺ θέτουμε ἕναν στόχο, μικρὸ ἤ μεγάλο, ὀφείλουμε νὰ τοῦ ἀφοσιωνόμεθα ὁλοκληρωτικῶς.
Ἀνεξαρτήτως τοῦ ἐὰν θὰ πάη, ἤ ὄχι, καλά, ἡ στόχευσίς μας, ἐμεῖς ὀφείλουμε νὰ δόσουμε τὸν χρόνο μας καὶ τὸν κόπο μας, ἐὰν θέλουμε νὰ ἐπιτύχουμε. Συνέχεια →

Τὸ νὰ διαβιοῦμε σὲ ἕναν κόσμο ὅπου ἡ ἀσκήμια ἐπικρατεῖ δὲν εἶναι κάτι καλό, ἀλλὰ καθίσταται ἀνεκτό, ἐφ΄ ὅσον, ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγώτερο συμβιβαζόμεθα, ἐξ ἀνάγκης. Ἡ ἐπιβιώσεις εἶναι ἀνάγκη καὶ ἡ ἀνάγκη αὐτὴ ξεθωριάζει τὶς ἄλλες, τὶς ἐπίσης οὐσιώδεις. Συνέχεια →

Κι ἐμεῖς δὲν τὸ ἔχουμε ἀντιληφθεῖ.

Ἡ ζῳὴ χρειάζεται, γιὰ νὰ τὴν ζήσουμε, δύο σημαντικὰ στοιχεῖα:
Νὰ παραμένουμε, ὅσο τὸ δυνατον πιὸ κοντὰ στοὺς φυσικοὺς νόμους, ὡς ἄτομα καὶ ὡς κοινωνίες, ἀλλὰ καὶ νὰ μποροῦμε κάθε μας στιγμή, ὅπου κι ὅπως θὰ εἴμαστε, νὰ παραμένουμε …ἀνοικτοὶ στὸ νέο καὶ νὰ ἀπολαμβάνουμε αὐτὸ ποὺ ἔχουμε.
Μικρὸ ἢ μεγάλο. Συνέχεια →

Ἰσχύει αὐτὸ γιὰ ὅλον τὸν κόσμο…
…μὰ πρῶτα κι ἐπάνω ἀπὸ ὅλα γιὰ ἐμᾶς!!!

Συχνά, πολὺ συχνά, καταθέτω μίαν παγιωμένη μου -πλέον- «ἄποψιν», ποὺ τοποθετεῖ τὸν ἄνθρωπο στὸ …«κέντρο τοῦ σύμπαντος». Ἡ ἀλήθεια εἶναι ἀκριβῶς ὅπως τὴν γράφω. Ὅλοι μας, μὰ ὅλοι μας, μηδενὸς ἐξαιρουμένου, ὁ καθεὶς γιὰ τὸν ἑαυτόν του καὶ μόνον, νοιώθουμε πὼς εἴμαστε τὸ …«κέντρον τοῦ σύμπαντος». Μόνον ποὺ αὐτὸ τὸ «κέντρο τοῦ σύμπαντος» τὸ ἀντιλαμβανόμεθα κάπως …λάθος. Καί, ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ τὸ ἀντιλαμβανόμεθα κάπως …λάθος, εἶναι πλέον ὥρα νὰ τὸ ἐπαναπροσδιορίσουμε.

Τί σημαίνει ἡ τοποθέτησις τοῦ ἑαυτοῦ μας στό «κέντρον τοῦ σύμπαντος»;
Συνέχεια →