Θεωρώντας γιὰ «ἡγέτες» μας τοὺς δημίους μας (γ)

Γράφαμε λοιπὸν γιὰ τὸν «μεγάλο» Ἀνδρέα Παπανδρέου.

Ἀνδρέας Παπανδρέου, τραπεζίτης Κυριάκος Βαρβαρέσος καὶ Ἀθανάσιος Σμπαρούνης

Συνέχεια →

Καί ποιός μᾶς ἐφόρτωσε τελικῶς τόν Καραμανλῆ;


Ἐν τάξει, κάποιοι εἶχαν ἀποφασίσει νὰ φέρουν τὸ 1974 τὸν Καραμανλῆ. Κι αὐτοὶ δὲν ἦσαν Ἕλληνες!

Δὲν τοὺς ἄρεσε ὥς φαίνεται τὸ καθεστῶς…. (Ἀλήθεια, τί λόγος τούς ἔπεφτε καί τί καημός τούς ἔκαιγε;)
Ἀλλά ποιόν ἐπέλεξαν γιά αὐτό, πρό κειμένου νά τόν φέρουν;
Ἕναν μουσικοσυνθέτη;
Μά πῶς εἶναι δυνατόν;

Συνέχεια →

Τί εἶπες Μίκη; Θέλεις νά μᾶς σώσῃς;

Καλὸ ἀκούγεται βρὲ Μίκη μας, ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ μετρᾶ τελικῶς δὲν εἶναι τὰ λόγια ἀλλὰ οἱ πράξεις. Καὶ δυστυχῶς, ἀπὸ πράξεις …χορτάσαμε!
Λίγο τὰ χιλιάρικα ποὺ «τσίμπησες» ὥς βουλευτικὰἀποζημίωσιν…
Λίγο ὁ Δημητροκάλλης, δεξύ σου χεράκι, ποὺ εἶναι ὑπὲρ λευκῶν καὶἀποχῆς…
Λίγο τὰ δικά σου σχέδια γιὰ τὴν σωτηρία τοῦἔθνους, ποὺὅμως άφοροῦσαν μόνον τὶς δικές σου ὀπτικές, καὶ τὴν δική σου ἀντίληψιν, μὲἀποτέλεσμα νὰ διαγράφῃς σπίθες, ὥς ἄλλος θεός….  Συνέχεια →

Νέο κόμμα; Ζήτωωωω!! «Σωθήκαμε»!

Δὲν ἀντέχεται τέτοια κατάντια!! Μὲ τίποτα! Οἱ ἐχθεσινοί μας δήμιοι κατέφθασανγιὰ νὰ μᾶς σώσουν!!! Εἶναι ποτέ δυνατόν; 

Νὰ ξεκινήσουμε νὰ βρίζουμε ἢ ὄχι ἀκόμη; Νὰ τοὺς ἀφήσουμε πρῶτα νὰ βριστοῦν μόνοι τους; Ἢ νὰ πάρουμε τὶς καρεκλίτσες μας καὶ νὰ περιμένουμε τὸ τέλος τῆς παραστάσεως, μασσουλῶντας πατατάκια; 

Εἰλικρινῶς, δὲν ξέρω τί νὰ πῶ μὲ τὸ θρᾶσος κάποιων. 

Ὁ Μίκης διεκδικεῖ 250.000, ἀναδρομικὰ γιὰ τὴν βουλευτική του σύνταξι ἐνᾦ κατὰ τὰ ἄλλα θέλει νὰ μᾶς σώσῃ.

Συνέχεια →

Ἡ σπίθα, οἱ σέρ, οἱ «ἄριστοι» καὶ τὸ λουρὶ τῆς μάννας.

Φωτογραφία του Σπίθα δεν χρειάζεται να βάλουμε, γι’ αυτό βάζουμε φωτογραφία, μετά του πατρός του, από το Παιδί-Φάντασμα

Διαβάζοντας τὸ παρακάτω ἄρθρον (ἀπὸ τὸν ἰὸ τῆς ἐλευθεροτυπίας, μὲ τὸν ὁποῖον διαφωνῶ σὰ πάρα πολλὰ σημεῖα. Στὸ κυριότερον εἶναι ὁ ἀνθελληνισμός του) στὴν ἀρχὴ σκέφθηκα νὰ τὸ ἀγνοήσω. Δὲν ἔχει κανένα νόημα νὰ ἀσχολοὐμεθα μὲ τελειωμένες ὑποθέσεις. 

Ὅμως τελικῶς ἔκανα τὴν δημοσίευσι, μόνον καὶ μόνον γιὰ νὰ καταθέσω τὶς δικές μου σκέψεις. 

Συνέχεια →