Ἐδῶ ποὺ ἔχουμε φθάσει, ὅλοι Ἕλληνες γίναμε. Βέβαια, ἐγὼ δὲν πῆρα τὴν μαγκούρα ἀκόμη γιὰ νὰ βαρῶ παπποῦδες καὶ νὰ τοὺς ἁρπάζω τὴν σύνταξι.. Εἶμαι ἐξαίρεσις… Φαντάζομαι οὔτε κι ἐσεῖς! Μᾶλλον κι ἐσεῖς ἐξαιρέσεις θὰ εἶσθε… Ἀλλὰ μᾶς προέκυψαν «νεοέλληνες» οἱ ληστές! Καὶ μάλιστα ἐκπληκτικῆς ἱκανότητος μιμήσεως τῶν Ἑλληνικῶν συνηθειῶν καὶ τοῦ ἤθους! (Ὄχι, μὴ μὲ παρεξηγεῖτε… Ἔτσι δὲν μᾶς ἀντιμετωπίζει σύσσωμος ἡ κυβέρνησις τῶν κουδουνισμένων; Γιὰ ἐτοῦτον τὸν λόγο δὲν ἔχει λυσσάξει πρὸ κειμένου νὰ ἑλληνοποιήσῃ μερικὰ ἑκατομμύρια λαθραίων, πρὸ κειμένου νὰ ἀλλάξῃ τοὺς μέσους ὅρους καὶ τὶς μέσες κοινωνικὲς συμπεριφορές;)
Ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα λοιπόν, ὅταν θὰ ἀναφερόμεθα σὲ ἐγκληματικότητα εἰσαγωμένη, καλὸ θὰ ἦταν νὰ ἀλλάξουμε τὸ λεξιλόγιόν μας. Δὲν ξέρω τί θὰ ἔπρεπε νὰ χρησιμοποιοῦμε. Ἴσως «μελαμψοὶ Ἕλληνες», ἴσως «ὑπερβόρειοι Ἕλληνες», ἴσως «παγκόσμιοι Ἕλληνες». Ἀλλὰ πάντα μὲ εἰσαγωγικά. Διότι πῶς Συνέχεια
