γράφει ο Γιάννης Ζωγράφος*
Σε μια από τις επισκέψεις μου στην Ουκρανία, πριν αρκετά χρόνια, βρέθηκα τέλη Αυγούστου στο Κίεβο στις εορταστικές εκδηλώσεις για την απελευθέρωση της χώρας. Κατά τη διάρκεια της καθιερωμένης παρέλασης- χωρίς μηχανοκίνητα αλλά με μεγάλο αριθμό πεζοπόρων τμημάτων- με στρατιωτικά εμβατήρια, λόγους αξιωματούχων, βάλθηκα να παρατηρώ τον κόσμο με τα σημαιάκια στο χέρι. Κατά την αποχώρηση των αγημάτων, μερικοί ηλικιωμένοι, στον αντίποδα του εορταστικού κλίματος, που πλαισιωνόταν από μια σπάνια για την περιοχή ηλιόλουστη ημέρα, φώναζαν εκνευρισμένοι κάποια συνθήματα που δεν μπορούσα να καταλάβω. Πλησίασα μια καλοστεκούμενη κυρία και την ρώτησα (στα ρώσσικα) όσο πιο ευγενικά μπορούσα για το περιεχόμενο των συνθημάτων και ενοχλημένη μου απάντησε ότι βρίζει (μαζί με άλλους) τους Ρώσσους και την Ρωσσία. Εξαντλώντας την υπομονή της, επέμεινα παρατηρώντας ότι …τους έβριζε στα ρώσσικα και όχι στα ουκρανικά, όπως ευλόγως θα περίμενε κανείς. Δεν μου απάντησε, αλλά από το βλέμμα της κατάλαβα ότι ήμουν ανεπιθύμητος και δεν συνέχισα. Συνέχεια
