Τὸ ἄρθρον τοῦ Ἀντώνη ἔχει μεγαλύτερο τίτλο ἀλλὰ δὲν …χωροῦσε!
Ὅπως πάντα ὁ Ἀντώνης, ὡς οἰκονομολόγος, «πιάνει» τὸ θέμα στὴν καρδιά του. Τὸ «ξετινάζει». Καλὸ θὰ ἦταν νὰ μποροῦσαν νὰ τὸ «μελετήσουν» οἱ «διαχειριστές» μας. Ἀλλὰ ἀδυνατοῦν λόγῳ ….κουδουνισμένης κεφαλῆς.
Ὅσο γιὰ τὸν Καραϊσκάκη…. Ἐδῶ εἶναι Ἀντώνη. Ἐδῶ γύρω… Ἔχει ἁρπάξει τὸ γιαταγάνι, τὰ κουμπούρια καὶ τὸ ματοκιάλι κι ἔρχεται… Κοντοζυγώνει… Σὲ Συνέχεια
Εντροπία είναι ένας όρος της θερμοδυναμικής που περιγράφει το βαθμό αταξίας ενός συστήματος. Στην καθημερινότητα θα λέγαμε ότι ένα δωμάτιο με τα πράγματα πεταμένα εδώ και εκεί έχει μεγάλη εντροπία (μεγάλη αταξία) ενώ αντίθετα ένα τακτοποιημένο δωμάτιο έχει μικρή εντροπία (τάξη). Όπως λέει η θερμοδυναμική για να ελαττώσουμε την εντροπία ενός συστήματος χρειάζεται να καταβάλουμε έργο, έτσι και για να βάλουμε μία τάξη στο δωμάτιο χρειάζεται να κοπιάσουμε. Χωρίς προσπάθεια τα πράγματα τείνουν σε αταξία και για το λόγο αυτό η νοοτροπία της ελάχιστης προσπάθειας που το πολιτικό σύστημα έχει περάσει στην κοινωνία αποσκοπεί στη μείωση Συνέχεια
Γράφει ο Ηλίας Σταμπολιάδης
Ζούμε σε μία εποχή όπου έχουν διαστρέψει τις έννοιες των λέξεων και των αξιών. Ας πάρουμε το παράδειγμα ενός ανθρώπου που ξοδεύει περισσότερα χρήματα από όσα κερδίζει για να εξασφαλίσει κοινωνική καταξίωση με τη σπατάλη και την επίδειξη. Ο άνθρωπος αυτός για να ανταπεξέλθει στα έξοδα του δανείζεται χρήματα από τοκογλύφους, που επειδή γνωρίζουν την κακοδιαχείριση του και τον κίνδυνο αποπληρωμής, απαιτούν υψηλά επιτόκια.
Όταν έλθει ο χρόνος αποπληρωμής πηγαίνει σε άλλους τοκογλύφους, τάχα φίλους και συγγενείς, που όμως συνεργάζονται με τους προηγούμενους και αυτοί προθυμοποιούνται να τον δανείσουν με χαμηλότερα επιτόκια για να αποπληρώσει τα μη ενέχυρα, υψηλότοκα δάνεια ώστε να εξασφαλίσουν τους συνεργάτες τους, υπό την προϋπόθεση ότι θα κάνουν κουμάντο στο νοικοκυριό και τα παιδιά του δανειζόμενου και θα βάλουν ενέχυρο το σπίτι του. Συνέχεια
Τοῦ Νίκου Λυγεροῦ
Σιγά σιγά, όλοι οι πολιτικοί της Ελλάδας συμφωνούν ότι πρέπει να γίνει κάτι με την ελληνική ΑΟΖ και να μην αφήσουμε ανεκμετάλλευτο αυτό το απέραντο γαλάζιο. Βέβαια, θα ήταν καλό τώρα που δεν υπάρχουν πλέον ανούσιες αντιπαραθέσεις επί του θέματος και αναγνωρίζεται επίσημα ο ρόλος του καθηγητή Καρυώτη, να υπάρξει μία Συνέχεια
Ἕνα κείμενον τοῦ Σάββα Καλεντερίδου ἀπό τὸν Ἰνφογνώμονα θὰ σᾶς παρουσιάσω, ποὺ θεωρῶ συνέχεια ἑνὸς παλαιοτέρου, τὸ ὁποῖον περιέγραφε τὶς πιθανὲς ἐξελίξεις στὰ γεωπολιτικὰ δεδομένα τῆς ἀνατολικῆς Μεσογείου. Τὰ γεγονότα τρέχουν καὶ οἱ ἐκπλήξεις θὰ διαδέχονται ἡ μία τὴν ἄλλην. Ἐμεῖς ὡς χώρα, μὲ αὐτὴν τὴν διακυβέρνησι, ἂς μὴν ἀναμένουμε πολλά. Ὅμως στὴν γειτονιά μας, «βράζει» ὁ τόπος. Κι ὡς φυσικόν ἐπακόλουθον, ὅλοι οἱ «σωτῆρες» καταφθάνουν ταχέως.
Ἕνα σκληρό κείμενο ἀλλὰ ἔντιμο.
Ἀφιερωμένο σὲ κάθε «ἀγανακτισμένο» κι ἀγανακτισμένο. Μήπως, ἐςτω καὶ τώρα, σκεφθοῦμε… Δὲν εἶναι καὶ τόσο ἀργά… Διότι ἐὰν δὲν κυττάξουμε μέσα μας… Ἐὰν δὲν ἀντιληφθοῦμε τὶς εὐθύνες μας.. Ἐὰν δὲν ἀναγνωρίσουμε τὴν δική μας συμμετοχή καὶ πάντα γιὰ ὅλα φταῖνε ὅλοι οἱ ἄλλοι ἐκτὸς ἀπὸ ἐμᾶς, μὴν Συνέχεια
