Όπως θα έχουν διαπιστώσει οι αναγνώστες μου, είμαι άνθρωπος με περιπετειώδη ιδιο­συγκρασία και με έντονη ροπή προς την πολυτελή δίαιτα. Συνεπώς έχω αποθησαυρίσει πολλές ταξι­διωτικές και γαστριμαργικές εμπειρίες. Σε μια επο­χή, λοιπόν, που εδώ στην Ελλάδα «δέναμε τα σκυ­λιά με τα λουκάνικα», προκειμένου να καλλιεργήσω τα ισπανικά μου στη μεξικανική τους εκδοχή, βρέ­θηκα στο Ακαπούλκο.

Μόλις, χάρη στον κινηματογράφο, είχε αποκτή­σει την τρομερή διασημότητα που διατηρεί μέχρι σήμερα.  Η Κοστερά Αλεμάν, η παραλιακή λεωφό­ρος ήταν γεμάτη από τουριστικά και ιδιωτικά αυτο­κίνητα. Σμήνη τουριστών περπατούσαν θορυβωδώς στην προκυμαία, απολαμβάνοντας τα «ταμάλες», κέικ από καλαμπόκι, και τα «όχι ντι βενάδος» έναν περίεργο σπόρο που μοιάζει με μάτι βοδιού και θε­ωρείται πανίσχυρο φυλακτό. Κατά την άποψη ενός γέροντα πωλητή ήταν το πιο αποτελεσματικό θερα­πευτικό για τις αιμορροΐδες! Συνέχεια →