Ὁ Κοτζιᾶς ὑποδέχεται τὸν Γκαίμπελς
Μὲ ἀφορμὴ τὸ κείμενόν μου ποὺ δημοσίευσα σήμερα τὸ πρωΐ, τὸ σχετικὸ μὲ τὴν δράσιν τῶν Ἄγγλων στὴν Πατρίδα μας, κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ Ἑλληνοϊταλικοῦ πολέμου καὶ τὴν γερμανικὴ ἐπίθεσιν, ἤθελα νὰ παρουσιάσω καὶ κάτι ἀκόμη, ἀναφορικῶς μὲ τὶς σχέσεις τῶν δύο χωρῶν ἀπὸ τὸ 1933 ἔως καὶ τὴν ἔναρξιν τῆς κατοχῆς.
Πρὶν σᾶς παρουσιάσω τὸ κείμενον, θὰ ἤθελα νὰ καταθέσω μερικὲς σκέψεις μου.
Σε όλες τις ιστορικές περιόδους και σε όλους τους πολιτισμούς, η κοινή γνώμη θεωρούσε την κοιλιά ως την κύρια έδρα των συναισθημάτων και των συγκινήσεων.
Μία περίεργος αἴσθησις μὲ αὐτὲς τὶς εἰκόνες…
Πολὺ περίεργος…
Στὴν ἀρχὴ λυπήθηκα.
Μετά, ὅσο κυττοῦσα τὶς εἰκόνες προσεκτικότερα, συνειδητοποίησα πὼς αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι δὲν εἶναι ἀπελπισμένοι!
Συνέχεια
Τόν θυμόσαστε τόν Ποπάϋ πού ἔτρωγε τό σπανάκι καί ἀποκτοῦσε ὑπερφυσικές ἰκανότητες; Ὅπως ἀποδεικνύεται, ὅμως, τό σπανάκι δέν σοῦ φτάχνει μόνο «σιδερένια» γροθιά.
Τό παρακάτω ἄρθρο εἶναι ἀφιερωμένο σέ ὅλους τούς ἀνεγκεφάλους πού ἠγνόησαν τήν φύσι καί «φύτεψαν» γυαλί καί σίδερο στά κτήματά τους.
Ἀκόμα ἔχουμε νά δοῦμε πολλά καί νά μάθουμε πολλά. Νά δοῦμε πόσα κεφάλια θά κτυπήσουν στόν τοῖχο. Ἄς πρόσεχαν. Συνέχεια
