Ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον ὁ Τσίπρας χαριεντίζεται μὲ τοὺς μεγάλους τοῦ κόσμου, μὲ ξένους ἡγέτες, ὅλο διαχύσεις, ἀγκαλιάσματα, κτυπήματα στὴν πλάτη καὶ ξεκαρδιστικὰ ἀστειάκια (ξεκαρδιστικὰ γιὰ τὸν ἴδιον καί, ἀναγκαστικῶς καὶ γιὰ τούς, ἀναγκεμένους, συνομιλητές του, ποὺ πρέπει κι αὐτοὶ νὰ γελάσουν γιὰ νὰ φανοῦν συνεπεῖς στὸ πρωτόκολλον καὶ στοὺς κανόνες εὐγενείας), μὲ μίαν ἀλλόκοτο οἰκειότητα, λὲς καὶ τοὺς ξέρει ἀπὸ τὰ χρόνια τοῦ παιδικοῦ σταθμοῦ, ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον συμμετέχει σὲ events, ποὺ ὀργανώνονται πρὸς τιμὴν καὶ κολακεία τοῦ ἀξιώματός του, ὅπως τὰ γυαλιὰ εἰκονικῆς πραγματικότητος ἢ οἱ ἐπισκέψεις στὰ μνημεία, δείχνει πόσο πολὺ ἦταν ἕτοιμος ἀπὸ καιρὸ γιὰ τὴν πολιτική.

Συνέχεια →