Ἡ χαρά μου εἶναι πάντα πολὺ μεγάλη. Τὰ θαυμάζω αὐτὰ τὰ παιδιά. Τὰ χαίρομαι. Τὰ καμαρώνω. Κι ἀκόμη περισσότερο χαίρομαι ποὺ γίνομαι ἀφορμὴ γιὰ νὰ πράξουν κάτι τόσο μεγάλο.
Γιατί μεγάλο καὶ σημαντικό καί σπουδαῖο τό νά γράφῃ κάποιος πολυτονικά;
Διότι ἀναγνωρίζει τὴν σημασία τους. Διότι καταφέρνει καὶ ἀποκτᾶ τὴν μαθηματικὴ δομὴ τοῦ ἐγκεφάλου του, ποὺ κάθε ἄλλο σύστημα τοῦ καταστρέφει. Διότι προσεγγίζει τὰ κείμενα τῶν κλασσικῶν μὲ ἄλλες δυνατότητες. Διότι…
Θὰ μποροῦσα νὰ γράφω ὧρες…
Ὑπάρχουν βέβαια καὶ οἱ ἐπικριτές τους. Εἶναι αὐτοί, ποὺ ὡς ἄλλοι γνῶστες τῶν πάντων, ἰσχυρίζονται πὼς ἡ ἑλληνικὴ γραφὴ ἦταν πάντα κεφαλαιογραφή. Θὰ συμφωνήσω μαζύ τους ἀλλὰ μὲ προϋποθέσεις.
