Τὰ «καλὰ» παιδιά ποὺ κάνουν ὅ,τι τοὺς ἀρέσει.
Ἀγοράζουν, πωλοῦν, ἐξοντώνουν, ὁρίζουν….
Τὰ «καλλίτερα» παιδιά….
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἄνθρωποι τῶν τοκογλύφων
Ὅπου φύγει φύγει…..
Λοιπαὶ ἐπιχορηγήσεις!
Ὅλοι ξέρουμε τὴν ἀθλιότητα καὶ τὰ μαγειρέματα. Ὅλοι γνωρίζουμε πὼς μὲ κάποιον τρόπο ὅλο αὐτὸ τὸ καθεστῶς, μοναδικό του σκοπό ἔχει μόνον τὴν ὑφαρπαγὴ καὶ τὸ δικό του βόλεμα. Βόλεμα ὅμως ποὺ …κακομαθαίνει καὶ ἀπαιτεῖ κι ἄλλο βόλεμα.
Τὰ βολέματα ὅμως φέρνουν κουκουλώματα, «ἐξυπηρετήσεις», δεσμεύσεις, ὑποχρεώσεις, ὑποχωρήσεις καὶ …λοιπὰς ἐπιχορηγήσεις!
Ἕνας φαῦλος κύκλος… Ἕνας ἀέναος κύκλος ὑφαρπακτῶν, σιωπῶν καὶ καταληστεύσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ!
Κι ὁ λαὸς παρατηρητής, σιωπηλός, ἀπογοητευμένος, ἀηδιασμένος… Καὶ γεμάτος ἐρωτηματικά! Γιατί κάποιοι εἶναι ἔτσι καὶ κάποιοι ἄλλοι εἶναι Συνέχεια
Ὁ Βενιζέλος ἀπὸ ποιόν πλανήτη μᾶς ἦλθε; (ΑΟΖ)
Ὁ Βασίλης Μαρκεζίνης κι ὁ Θεόδωρος Καρυώτης, ἔχουν φάει τὰ δάκτυλά τους στὰ πληκτρολόγια γιὰ νὰ μᾶς μάθουν τὶ ἀκριβῶς εἶναι ἡ ΑΟΖ. Ἔχουν λείωσει τὰ παπούτσια τους στὸ πήγαινε κι ἔλα, γιὰ νὰ μᾶς παρουσιάσουν τὸ μεγάλο θέμα τῆς ΑΟΖ. Ἔχουν χύσει ποτάμια ἱδρώτα γιὰ γιὰ κατανοήσουμε τὸ τί ἀκριβῶς εἶναι ἡ ΑΟΖ.
Καὶ τελικῶς, έμεῖς οἱ κοινοί θνητοί, μάθαμε, κατανοήσαμε, ἀντιληφθήκαμε, μάλιστα σὲ τόσο καλό σημεῖο, ποὺ μποροῦμε πλέον νὰ τὴν παρουσιάσουμε καὶ σὲ ἕνα μικρό Συνέχεια
Τό νέον ναρκωτικόν τῆς νέας τάξεως πραγμάτων.
Σωτῆρες; Ἀντικαταστᾶτες;
Πωλεῖται ἡ χώρα Ἑλλάς μᾶλλον… Ὅσο ὅσο…
Καταλάβαμε….
Τό νέο ναρκωτικό τῆς νέας τάξεως πραγμάτων.
Το πολιτικό σύστημα καταρρέει όχι γιατί απέτυχε, όχι γιατί οι κοινωνίες το έχουν στριμώξει στη γωνία και δεν αντέχει άλλο τα λαϊκά χτυπήματα , αλλά για να παρασύρει μαζί του τα Έθνη – κράτη ώστε με πρωτοφανή βιαιότητα να αναδυθεί η αρχέγονη απαίσια μορφή του ,χωρίς τα “φτιασίδια” του παρελθόντος.
Ο καπιταλισμός σαν σύστημα δεν ήταν τελικά παρά μια μουτσούνα αυτού του μισάνθρωπου ολιγαρχικού συστήματος, το οποίο απλώθηκε σαν την λέπρα της οποίας το τελευταίο στάδιο βιώνουμε όλοι σήμερα.
Καταρρέει λοιπόν το σύστημα και μαζί με αυτό θα καταρρεύσουμε και εμείς σαν λαός, σαν οικογένειες, σαν πρόσωπα.
Συνέχεια
Φῦγε τώρα!
Φῦγε τώρα…
Καὶ μή ξανὰ ἔλθῃς ποτέ! Τώρα φύγε.. Εἶναι καιρός…
Φῦγε πρὶν σὲ …«φύγουν» ἄλλοι. Φῦγε γιὰ νὰ προλάβῃς, νὰ σώσῃς τὸ τομάρι σου. Ἀρκετὰ ἔχεις λάβει ὡς ἀνταμοιβή, σοῦ φθάνουν…
Φῦγε γιὰ νὰ γλυτώσῃς… Φῦγε ὄρθιος…
Αὐτό…
Ανοικτή προ-ειδο-ποίηση του Δημήτρη Ιατρόπουλου, ως συμμετοχή στην Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης
Αυτά τα σύννεφα είναι δικά μας, και τα ποτάμια αυτής της χώρας και τα δέντρα. Και όλα τα κορίτσια και τα αγόρια και τα πουλιά.