Βασιλεύει ἡ καφρίλα διότι ἐμεῖς τῆς τὸ ἐπιτρέπουμε

Ἡ βασιλεία τῆς καφρίλας εἶναι γεγονὸς καὶ ὅλοι μας ἀντιλαμβανόμεθα πὼς πρὸ πολλοῦ ἔχει καταπατήση κάθε Ὅριον.
Ὅμως, ἐπὶ τέλους, δὲν ἀρκεῖ πλέον μόνον νὰ τὸ βλέπουμε ἀλλὰ καὶ νὰ περιορισθῇ!!! Συνέχεια

Θεωρίες ὑποδούλων;

Ἔχουμε πεισθῆ, λόγῳ τῆς πολλῶν αἰώνων ἐκπαιδεύσεώς μας, νὰ θεωροῦμε πὼς ἄλλοι κινοῦν τὰ νήματα γύρω μας.
Ἔχουμε ἐπίσης πεισθῆ πὼς δὲν θὰ ἐπιτύχουμε κάτι, ἐὰν δὲν συγκροτηθοῦν οἱ ἀναγκαῖες ἐκεῖνες δυνάμεις ποὺ θὰ σχηματίσουν μίαν σχετικὰ σημαντικὴ πλειοψηφία, γιὰ νὰ μαχηθῇ, ὅπου κι ὅταν ἀπαιτηθῇ, γιὰ νὰ μᾶς ἀπελευθερώσῃ.
Ἔχουμε τέλος πεισθῆ πὼς κάθε μάχη, κάθε ἐπιπέδου ἀγῶνες, κάθε μορφὴ πάλης πρέπει νὰ γίνῃ μὲ τὰ ὅπλα ποὺ μᾶς προσφέρῃ αὐτὸς ποὺ μᾶς κρατᾶ ἐν καταστολῇ…
…μὰ ἂς τελειώσῃ τώρα πιὰ τὸ …παραμύθι, διότι ἀκριβῶς ἔτσι ἤθελαν κάποιοι νὰ πιστεύουμε πὼς συμβαίνει. Καί, τελικῶς, καταλήξαμε νὰ ἀναπαράγουμε ὅσα μᾶς ἔχουν ἐκπαιδεύση, μεθοδικότατα, νὰ πιστεύουμε, δίχως νὰ ἀναρωτώμεθα γιὰ τὴν ἀλήθεια τους ἀλλά, τελικῶς, νὰ παραμένουμε ἐθελοβούλως ἐθελόδουλοι.

Συνέχεια

Ψυχραιμία ἀπαιτεῖται γιὰ νὰ πληρώσουν οἱ ἔνοχοι!!!

Θὰ μπορούσαμε νὰ θρηνοῦμε γιὰ πολὺ καιρὸ (καὶ θὰ τὸ κάνουμε μέσα μας), ἀλλὰ ὁ θρῆνος ἀκινητοποιεῖ καὶ μουδιάζει. Ἐπείγει κάθε εἴδους κι ἐπιπέδου κινητοποίησις ἀπὸ ὅλους μας, σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς καὶ τὰ ἐπίπεδα.
Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἀπωλέσθησαν δὲν ἔρχονται πίσω ἀλλὰ οἱ ἀνίκανοι καὶ οἱ ἠλίθιοι πρέπει νὰ τιμωρηθοῦν. Μόνον μὲ διαύγεια πνεύματος μπορεῖ νὰ συμβῇ ὅμως αὐτό, ἐφ΄ ὅσον ὁ χειρότερός μου σύμβουλος εἶναι ὁ θυμός. Συνέχεια

Ξεκινᾶμε ἀπὸ τὸ …Ἄρχεσθαι!!!

Ὁ Ἀριστοτέλης διαπιστώνει πὼς ἀπὸ τότε ποὺ τὸ ἄτομον ξεκίνησε νὰ διαχωρίζῃ τὸν ἑαυτόν του ἀπὸ τὸ σύνολον, θέτοντας τὸν ἑαυτόν του, τὶς ἀνάγκες του καὶ τὶς φιλοδοξίες του ἐπάνω ἀπὸ τὸ κοινὸ καλό, ξεκίνησε καὶ ὁ ἐκπεσμὸς τοῦ ἀνθρωπίνου εἴδους. Στὴν πραγματικότητα ὁ Ἀριστοτέλης (κι ὄχι μόνον) μᾶς ἔδωσε τὸ αἴτιον τῆς σημερινῆς κατάντιας, ποὺ διαπιστώνουμε σὲ ὅλους τοὺς τομεὶς τοῦ βίου μας. Συνέχεια

Χαμένα ἀλλὰ ἀναγκαία πρότυπα

Ἴσως ἕνα ἀπὸ τὰ σημαντικότερα ποὺ ἔχουμε νὰ πράξουμε νὰ σχετίζεται μὲ τὰ πρότυπά μας.
Αὐτὰ τὰ πρότυπα ποὺ ἀκόμη παραμένουν συγκεχυμένα μέσα μας καὶ ποὺ σιγά-σιγὰ πρέπει νὰ τὰ ἀνακτήσουμε, νὰ τὰ ἰσχυροποιήσουμε καὶ νὰ τὰ μοιρασθοῦμε μὲ τοὺς γύρω μας.
Πρότυπα ποὺ θὰ μᾶς δώσουν συγκεκριμένες κατευθύνσεις καὶ συγκεκριμένους σκοπούς.
Ἐξ ἀνάγκης πλέον λοιπὸν ἀπαιτεῖται καὶ νὰ ἀναθεωρήσουμε πολλὰ ἀπὸ ὅσα, ἔως σήμερα, θεωρούσαμε πρότυπα μά, κυρίως, «φιλτράροντάς» τα, νὰ ἐπιλέξουμε ὅσα ἀπὸ αὐτὰ εἶναι πράγματι σπουδαία καὶ σημαντικά, μὰ καὶ κοινῶς ἀποδεκτά. Συνέχεια

Ἱερὸν τοῦ Ἀνθρώπου Χρέος…

Τὸ νὰ ἑστιάζουμε καθημερινῶς στὰ μικροπροβλήματά μας, ἐκτὸς ἀπὸ φθοροποιὸ εἶναι καὶ ἀποπροσανατολιστικό. Μικρὰ (ἢ καὶ μεγάλα, κατὰ περίπτωσιν) προβλήματα πάντα εἶχε ὁ ἄνθρωπος, ἀλλὰ αὐτὰ ἐὰν ἐστέκοντο τέτοια, ποὺ νὰ τὸν κρατοῦν δέσμιο, παραλλήλως ἐστέκοντο καὶ καθηλωτικὰ γιὰ τὰ ὑπόλοιπα, τὰ πανανθρωπίνως ἀναγκαία. Τὰ πανανθρωπίνως ἀναγκαία, αἰῶνες τώρα, ὅμως δὲ ἦσαν τὰ ζητήματα ἐπιβιώσεώς μας, ἀλλὰ ἡ ἀνελευθερία μας, ποὺ μέρος αὐτῆς εἶναι καὶ τὸ πρόβλημα ἐπιβιώσεως. Κι ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ τὰ μικρὰ (ἢ κατὰ περίπτωσιν μεγάλα) προβλήματα μᾶς κρατούσαν (καὶ μᾶς κρατοῦν) διαρκῶς ἀπησχολημένους, δὲν μᾶς ἔμενε καὶ δὲν μᾶς μένει κουράγιο, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἐνασχοληθοῦμε μὲ τὰ ἄλλα, τὰ σπουδαία. Συνέχεια