Στὴν Κοζάνη ἐπεισόδια!!! Ὑπάλληλοι τῆς Δ.Ε.Η. καὶ φοιτητὲς σὲ συμπλοκή μὲ τὰ Μ.Α.Τ.!!!!!
Ὁ λόγος; Ἡ ἀπαγόρευσις προσεγγίσεως τοῦ χώρου ὅποὺ ἡ Τίνα κι ὁ πρωθυπουργός μας θὰ ἀνακοίνωναν τὴν δημιουργία τοῦ μεγαλυτέρου πάρκου φωτοβολταϊκῶν!!!
Τὶ λόγους νὰ εἴχαν ἄρα γε οἱ φοιτητὲς καὶ οἱ ὑπάλληλοι γιὰ συγγρούσεις; Μήπως δὲν ἤθελαν συγκρούσεις ἀλλὰ τοὺς τὶς ἐπέβαλλαν;
Έπρεπε όμως να περάσουν 51 ολόκληρα χρόνια για να διεκδικήσουμε από το Γερμανικό κράτος χρηματικές αποζημιώσεις για τις σφαγές που διέπραξαν τα γερμανικά ναζιστικά στρατεύματα κατοχής κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο.
Έτσι το 1995, εξ ονόματος της νομαρχιακής αυτοδιοίκησης Βοιωτίας, ο αείμνηστος πρώην Ευρωβουλευτής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και νομικός, Ιωάννης Σταμούλης, κατέθεσε αγωγή, διεκδικώντας αποζημιώσεις αξίας 60 εκ. ευρώ.
Ἁπλῶς μοῦ ἄρεσε!
Η λέξη «κοπρίτης» δεν είναι βρισιά. Κοπρίτη λέμε τον αδέσποτο, γενναίο σκύλο, με αντισώματα στα δακρυγόνα και τις μολότωφ, ο οποίος γαβγίζει με μένος στις συμπλοκές των κουκουλοφόρων, ενάντια στα ΜΑΤ (και το αντίστροφο). Πρόκειται για ζώο με προφανέστατη νοημοσύνη και ελεύθερη βούληση που προτιμάει τη δράση παρά την τεμπελιά. Είναι η γνωστή σε όλους μας μπεζ-μελιά, σωριασμένη και συνήθως αναίσθητη φιγούρα, πάνω στην οποία ενίοτε παραπατάμε, καθώς περπατάμε αφηρημένα από την πάνω μεριά της πλατείας Συντάγματος, κοιτώντας το μπεζ-μελί παλάτι της Βουλής.
Ἡ Ὄλγα ἔγραψε γιὰ κάτι ποὺ τὴν πονάει πολύ, ὅπως πονάει ἄλλως τε καὶ πολλούς ἀπό ἐμᾶς! Τὸ περιβᾶλλον μας! Τὴν γῆ μας! Τὴν μάνα μας!
Ἡ κυβέρνησις ἀπεφάσισε νὰ φέρῃ ἕναν νόμο πρός ψήφησι. Αὐτὸν γιὰ τὶς προστατευόμενες περιοχές καὶ τὶς περιοχές φυσικοῦ κάλους. Ὑποστηρίζει οὐσιαστικῶ τὸ γνωστό πρόγραμμα Natura.
Δὲν θὰ κρίνω σήμερα τίς νομοθεσίες, ἐὰν εἶναι καλές ἢ κακές. Δὲν θὰ μπῶ στὴν λογικὴ τῶν σκοπιμοτήτων καὶ τῶν ἐργολαβικῶν κριτηρίων. Οὖτε θά ἀναλύσω τὰ ὄσα ἐφαρμόζονται καὶ τὰ ὅσα δὲν ἐφαρμόζονται.
Θὰ σταθῶ μόνον στὸ ἕνα. Πρέπει ἡ κυβέρνησις νὰ ὑποχωρήσῃ ἤ ὄχι σὲ διάφορες πιέσεις ποὺ ἀφοροῦν ἐκπτωτικὲς ἀποφάσεις γιὰ τὴν Μάνα Γῆ ἡ ὁποῖα ἀκόμη μᾶς τρέφει καὶ μᾶς ἀνέχεται;
Αὐτὸ τὸ κείμενον τὸ ἒγραψε ἡ Ἀμελὴ στὶς 8 Νοεμβρίου ἀλλά μᾶλλον κοιμόμουν καὶ δὲν τὸ πῆρα εἲδησι.
(Ἀπό χαρτοπαικτικούς ὅρους δὲν κατέχω. Ἀλλὰ φαντάζομαι πώς ἔτσι θὰ εἶναι!)
Ἔστω καὶ τώρα ὅμως, τόσο ἑτεροχρονισμένα, τὸ θεωρῶ ὑπέροχο καὶ ἐπίκαιρο! 
Συνέχεια
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=2apYF_OpQ0o&feature=player_embedded#!]
ἀπό τὴν φίλη Ἑλένη.
