«Ἡ ἐπιδιωχθεῖσα ἔξαρσις τοῦ Ἑλληνικοῦ παράγοντος καὶ ἡ τοποθέτησης αὐτοῦ εἰς τὴν θέσιν ποὺ πρέπει νὰ κατέχῃ ἐντὸς τῆς παγκοσμίου πνευματικῆς ἐξελίξεως, δὲν ἔχει σωβινιστικὴν μορφήν, οὔτε ἀποβλέπει νὰ παρουσιάσῃ«τὸ Ἑλληνικὸν θαῦμα» ὑπὸ μεγενθυντικὸν φακόν. Ἡ προσπάθεια αὐτὴ ἁπλῶς ἀποβλέπει εἰς τὸ νὰ ἀποδειχθῇ ποία ὑπῆρξεν ἡ συμβολὴ τῆς Ἑλληνικῆς φυλῆς καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ πνεύματος εἰς τὴν δημιουργίαν τοῦ πολιτισμοῦ καὶ συγχρόνως ἐπιδιώκει νὰ καταδείξῃ καὶ εἰς τοὺς νεωτέρους Ἕλληνας ποία εἶναι ἡ κολοσσιαία πνευματικὴ κληρονομία των, ἀπὸ τὴν ἐκμετάλλευσιν τῆς ὁποίας προήχθησαν ἐν τούτοις καὶ ἀνεδείχθησαν ὅλοι οἱ νεώτεροι πολιτισμένοι Λαοί, τοὺς ὁποίους θαυμάζουν οὔτοι διὰ τὰς προόδους των. Καὶ φυσικὰ ἡ προσπάθεια αὕτη, ἐπαναλαμβάνομεν, οὔτε ὡς σωβινισμὸς δύναται νὰ θεωρηθῇ, οὔτε ὣς ἐπιδίωξις ἐπιβιώσεως τῆς «Μεγάλης Ἰδέας», τὴν ὁποίαν τόσον κατεπολέμησαν ἐσχάτως οἱ δῆθεν διεθνισταὶ καὶ οἱ ἀμβλυωποῦντες, ὅπως ἀπεδείχθη, «προοδευτικοί» τῆς ἐποχῆς μας.

Συνέχεια →