Πρόσκλησις γιὰ προβολή ταινίας.

 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Ο Παγγεραγωτικός Σύλλογος Μυτιλήνης με έδρα την Αθήνα σας προσκαλεί στην προβολή της ταινίας μεγάλου μήκους «Στο ξέσπασμα του φεγγαριού», του συντοπίτη μας σκηνοθέτη Στράτου Μαρκίδη, την Τετάρτη 25 Απριλίου 2012 στην αίθουσα εκδηλώσεων «Δαίδαλος» του Ελληνοβρετανικού Κολλεγίου, στην οδό Ρεθύμνου 1α, παραπλεύρως του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου στην Αθήνα. Συνέχεια →

Ποιός ὑπουργός παρέλαβε τά ὑποβρύχια τοῦ Ἄκη;

Ποιό καλόπαιδο; 
Τόν ξέρουμε;
Σιγὰ ποὺ δὲν θὰ τὸν ξέραμε!
Ἕνας εἶναι ὁ Μπένυ!
Ὁ «Ψεκᾶστε, σκουπίστε, τελειώσατε»…
«Συνταγματολόγος» γάρ! Συνέχεια →

Ὅρμα Ἀποστόλη!


Ὁ λόγος γιὰ τὸν Ἀπόστολο Γκλέτσο!
Δήμαρχος,
ἀλλὰ τί δήμαρχος;
Τ
ὴν ὥρα ποὺὅλοι οἱἄλλοι φοροῦν τὴν γραβατούλα τους καὶ τὸ παίζουν κάποιοι, δήμαρχοι, κλητῆρες καὶ κάθε λογῆς κουδουνισμένα, ὁἈποστόλης πιάνει τσαπί, σφυρί, σκούπα καὶἀλλάζει τὸ σκηνικόν! Συνέχεια →

Τί εἶπες Μίκη; Θέλεις νά μᾶς σώσῃς;

Καλὸ ἀκούγεται βρὲ Μίκη μας, ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ μετρᾶ τελικῶς δὲν εἶναι τὰ λόγια ἀλλὰ οἱ πράξεις. Καὶ δυστυχῶς, ἀπὸ πράξεις …χορτάσαμε!
Λίγο τὰ χιλιάρικα ποὺ «τσίμπησες» ὥς βουλευτικὰἀποζημίωσιν…
Λίγο ὁ Δημητροκάλλης, δεξύ σου χεράκι, ποὺ εἶναι ὑπὲρ λευκῶν καὶἀποχῆς…
Λίγο τὰ δικά σου σχέδια γιὰ τὴν σωτηρία τοῦἔθνους, ποὺὅμως άφοροῦσαν μόνον τὶς δικές σου ὀπτικές, καὶ τὴν δική σου ἀντίληψιν, μὲἀποτέλεσμα νὰ διαγράφῃς σπίθες, ὥς ἄλλος θεός….  Συνέχεια →

Τῆς …μεταγραφῆς τὸ κάγκελον!

Δὲν ξέρω τὶ σκέπτεστε ἐσεῖς, ἀλλὰ ἐγὼ δὲν ἀντέχω πλέον, γελῶ ἔως δακρύων! Φοβᾶμαι μὴν σᾶς πάθω κάτι μὲ τόσο γέλιο!!!
Γιατί γελῶ; Μὰ γιὰ τὶς μεταγραφές τῶν «πολιτικῶν ἀστέρων» μας!!!!
Γιὰ παράδειγμα, ὁ Παϊτέρης, ναί, αὐτὸς ποὺὅταν βγῆκε ὁ Κωστάκης πρωθυπουργός, ἔτρεχε νὰ εὐαρεστήσῃ τοὺς ψηφοφόρους του στὴν Ῥηγίλης,  συμπλέει πλέον μὲ τὸν τσίπι-τσίπι Τσίπρα.


Συνέχεια →

«Μὰ αὐτὸς εἶναι φασίστας!»

 

Μμμμμ… Αὐτὸ τὸ γράφουν ἀναρχικοί… Οἱ κατ’ ἐξοχὴν φασίστες σήμερα!!!!

Ἀνεφώνησε κάποια γνωστὴ πρὸ ἡμερῶν, ἐν ἐξάλλω καταστάσει!!

Γελοῦσα!
«Τί σημαίνει φασίστας;» ῥώτησα…
«Φασίστας… Ἐσὺ εἶσαι μικρή, ἀνεφώνησε, ῥῶτα κι ἐμένα ποὺ ἔχω φάει τόσο πολὺ ξύλο….»

Εἴπαμε κι ἄλλα πολλά, ἀλλὰ συντόμως ἔπαψα τὶς ἀναφορές μου στὰ πρόσωπα ποὺ τὴν ἐρεθιζαν!!! Δὲν εἶχε νόημα. 
Πῶς  θά μπορούσαμε νά συζητήσουμε ὑπό τά πρίσματα πού τό ἔθετε; Συνέχεια →