Την σημερινή και την αυριανή ημέρα χαρακτηρίζει ένας συμβολισμός. Ο Δήμος περικυκλώνει την Βουλή. Για την ακρίβεια οι υπάλληλοι των Δήμων περικυκλώνουν την Βουλή. Έχουν τον κόσμο και το υλικό ώστε να αλλάξουν θέση με τους Βο(υ)λευτές.
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἐλεγχόμενες κουδουνίστρες (βουλευτές)
Ὁ λαομίσητος συναντᾶται μέ μεγαλοεκδότες
Χρειάζεται ἐνισχύσεις ὁ ἀνίκανος. Χωρίς τήν ἐνίσχυσι τοῦ «τύπου» δέν μπορεῖ νά τά βγάλῃ πέρα. Ὁλος ὁ ἑλληνικός τύπος τόν στηρίζει, μέ μερικές, πάρα πολύ μικρές ἐξαιρέσεις. Ἀλλά δέν τοῦ εἶναι ἀρκετό. Θέλει πολύ μυαλό νά καταλάβουμε τί ἐλέχθῃ στίς συναντήσεις τοῦ ἀκατονόμαστου μέ τούς μεγαλοεκδότες; Πόσο τιμᾶται, ἄραγε, ἡ στήριξις; Συνέχεια
Οὔτε ἱερὸ οὔτε ὄσιον!
Ἂκου νὰ πιάσῃ τὸν Καποδίστρια στὸ στόμα του…
Νὰ κάνῃ καὶ παρομοίωσι τόλμησε τὸ κουδουνισμένο…
Τὸν Καποδίστρια εἶπε, τὸν δολοφόνησαν.
Δὲν πρέπει νὰ ἐπαναλάβουμε τὰ ἴδια λάθη…
Ὑπονοεῖ πὼς εἶναι ὁ νέος Καποδίστριας; Μὰ γιατί μᾶς τό κάνει αὐτό; Δὲν μᾶς φθάνουν τόσες γελοιότητες ἀπὸ τὸ ἀσκέρι του; Πρέπει νὰ προλάβῃ νὰ μᾶς πεθάνῃ ἀπὸ τὰ γέλια;
Νὰ τοῦ πῇ κάποιος πὼς ἐὰν τὸν δολοφονήσουν, ἐπανόρθωσι στὸ ὄνομα τοῦ Καποδίστρια θὰ συμβῇ. Ἴδιο λᾶθος ποτέ.
Νὰ τοῦ πεῖτε καὶ τὸ ἄλλο τοῦ ἀνεγκεφάλου.
Ἱστορία δὲν ξέρει. Οὔτε τὸν Καποδίστρια ξέρει. Δὲν γνωρίζω ποιός «εὐφάνταστος» νοῦς τοῦ ἔγραψα αὐτὰ ποὺ εἶπε, ἀλλὰ Συνέχεια
Πολιτικὴ παράστασις Καραγκιόζη.
Μία από τις χειρότερες παραστάσεις Καραγκιόζη κλήθηκαν να παρακολουθήσουν οι Έλληνες πολίτες στα ΜΜΕ της Κυριακής.
Ο Καραγκιόζης, η Αγλαΐα και ο Χατζηαβάτης με την άδεια του Βεζίρη, παρουσίασαν την παράσταση «Ο Καραγκιόζης στη χώρα των Σοσια-ληστών».
Προφανώς σε άλλη χώρα αναφέρονταν. Σε αυτή που οραματίζονται οι μεγαλοτραπεζίτες και τα φερέφωνα εξουσίας στην Ευρώπη.
Το εκνευριστικό είναι ότι ενώ νοερά ζουν σε άλλη χώρα με άλλους πολίτες, προκαλούν τους Έλληνες με τις ανακοινώσεις και τα μανισφέστα τους.
Η αξία της ανακοίνωσής τους είναι ίδια με εκείνες των άλλων φίλων της κυβίστησης Αθανασόπουλου, Σπηλιώπουλου, Κουκουλόπουλου & Σια. Δηλαδή καμία.
Ἕνας σύντομος ἀπολογισμὸς τῆς μειοδοσίας.
Ο «ἀνθρωπισμὸς» τῶν γειτόνων μας!
Ὅταν ἢμουν παιδάκι ἄκουγα ἀπὸ τὴν γιαγιὰ Πολυξένη ἀπίστευτες ἱστορίες γιὰ τὴν βαρβαρότητα τῶν τούρκων. Ἱστορίες ποὺ τότε δὲν μποροῦσα νὰ ταξινομήσω καὶ νὰ συνειδητοποιήσω. Μϊα ὀργὴ ἐδομεῖτο μέσα μου ὅμως σταδιακῶς. Μϊα ὀργὴ γιὰ τὸν ἀναίτιο πόνο ποὺ ἔζησαν πρόγονοι καὶ μή.
Μεγαλώνοντας ὅλες αὐτὲς οἱ ἱστορίες σιγὰ σιγὰ ταξινομήθηκαν. Βρῆκαν τὴν θέσι τους στὴν καρδιά μου καὶ στὴν συνείδησί μου. Προσπάθησα μὲ τὴν λογικὴ νὰ ἀποτρέψω τὴν συντήρησι συναισθημάτων μίσους καὶ τὴν ἐπιθυμία γιὰ ἐκδικητικότητα ποὺ ἀνέδυε κάθε φορὰ ποὺ ἔφερνα στὸν νοῦ μου τέτοιες θύμισες. Διάβασα, σκέφτηκα, συζήτησα, ἔγραψα, ἀκόμη καὶ κατενόησα σὲ ἕναν βαθμό, ἐπέτρεψα στὸ μυαλό μου νὰ ἀπεγκλωβιστῇ ἀπὸ τὶς φυλακὲς τῶν ἀρνητικῶν συναισθημάτων καὶ ἰδίως τοῦ πόνου καὶ τοῦ θυμοῦ.
