Ἂς ἀποφασίσουμε, τελικῶς, τί θὰ γράφη, ἐὰν κι ἐφ΄ ὅσον θὰ ὑπάρχη, ὁ δικός μας «Ἐθνικὸς Ὅρκος».
Κάποτε πρέπει νὰ ἀρχίσουν οἱ πολιτικοὶ νὰ ἀφουγκράζονται τοὺς Ἕλληνες μὰ κυρίως νὰ τοὺς σέβονται καὶ παράλληλα οἱ Ἕλληνες νὰ μποῦν στὴν διαδικασία νὰ ἀντιληφθοῦν μέσα τοὺς τί ἐπιδιώκουν, τί θέλουν, τί ἐπιθυμοῦν ἀπὸ ἐτούτην τὴν ῥημάδα χώρα ποὺ γεννήθηκαν καὶ ζοῦν.
Τήν θέλουν τήν χώρα νά λειτουργῇ στόν αὐτόματο βολεύοντας ἡμετέρους ἢ ξεριζώνοντάς τους;
Οἱ πολιτικές τους ἡγεσίες νὰ εἶναι μαθηματικά βέβαιο ὅτι θὰ εἶναι ὑποτακτικές;
Τήν θέλουν μέσα σέ μία Ἡνωμένη Εὐρώπη, ποὺ μόνον ἡνωμένη δὲν εἶναι ἤ τήν θέλουν ἔξω;
Τήν θέλουν ἔξω ἀπό τό εὐρῶ, ἤ μήπως τήν θέλουν μέσα στό εὐρῶ;
Συνέχεια
Διάβασα λοιπὸν κάπου τὸ ἐξῆς: 
Κάτι γ@μημένες σειρῆνες κτυποῦν ἀπὸ τὸ πρωὶ στὶς 6:00 καὶ μᾶς ξύπνησαν ἐνῶ στὸν διπλανὸ ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗ ὑπάρχουν κάτι σερβιέτες, λίγο γάλα ἀλλὰ δὲν ὑπάρχει ὁ καφές! 
Ἀρχίζουν τὰ δύσκολα γιὰ τὴν περιοχή μας, ὅπως ὅλα δείχνουν, σιγά-σιγά.
Εἶμαι ἀπὸ ἐκείνους ποὺ θεωροῦν τὸν Τρὰμπ τὸ imperfect hand of almighty αὐτὴ τὴν ἐποχή.