Άρθρο των Ευθύμη Μαραμή – Μανώλη Καλλέργη

Είναι ενδιαφέρον ότι οι σύγχρονες ακαδημαϊκές θεωρίες και τα μοντέλα που υποστηρίζουν την νομισματική επέκταση των κεντρικών τραπεζών επικεντρώνονται κυρίως στις παραδοσιακές έννοιες της «συνολικής ζητήσεως» και του «πληθωρισμού». Εφόσον η ζήτηση είναι ανεπαρκής και ο πληθωρισμός σε χαμηλά επίπεδα, η νομισματική επέκταση θεωρείται επιθυμητή αλλά και ακίνδυνη. Υποτίθεται ότι δεν υπάρχει ουσιαστικά κάποιο όριο στο μέγεθος δημοσίου χρέους που μπορεί να κατέχει η κεντρική τράπεζα, εφόσον η «συνολική ζήτηση» είναι δυνητικά χαμηλότερη και ο πληθωρισμός είναι υπό έλεγχο. Διαφεύγει όμως από τους ακαδημαϊκούς το κρίσιμο ζήτημα των εξαιρετικά πολύπλοκων (μάλλον απρόβλεπτων) επιπτώσεων του νομισματικού πληθωρισμού στις δυναμικές των αγορών των assets, συμπεριλαμβανομένης της κερδοσκοπικής μοχλεύσεως και της δημιουργίας φουσκών. Συνέχεια →