Τίποτε δὲν ἄλλαξε ἀπ᾿ τὸ σπίτι σου
κι ἀπ᾿ τὸ δρόμο κι ἀπ᾿ τὴ γειτονιά.
Μόνον ἡ παλιὰ βρυσούλα στέρεψε
στὴν ἀντικρυνή σου τὴ γωνιά.
Τίποτε δὲν ἄλλαξε ἀπ᾿ τὸ σπίτι σου.
Βιαστικὸς διαβάτης τὸ θωρῶ
καί, ξεχνώντας πόσα χρόνια πέρασαν,
σὰ καὶ τότε πάλι λαχταρῶ… Συνέχεια
Γιὰ τὸν Δημήτρη Κοῤῥὲ γνωρίζουν ἐλάχιστοι Ἕλληνες. Συνήθως μόνον αὐτοὶ ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ μηχανὲς κι αὐτοκίνητα.
Σαφῶς ὅμως ὅλοι γνωρίζουν τὸν Σάκη, τὸν Μάκη, τὸν Λάκη, τὸν Παπαράκη, τὸν Μαλακομπουκωματάκη, τὸν Τιποτενάκη…
Βλέπετε, ὁ Κοῤῥὲς δὲν προκαλεῖ τὸν κόσμο νὰ πιῇ σαμπάνια σττὸ ἄκουσμα τῶν «ἀσμάτων» του μέσα σὲ γοβάκια…
Οὔτε ξεβρακώνει ἐπάνω (ἤ καὶ κάτω) στὰ τραπέζια ζωηρούτσικα κοριτσάκια…
Οὔτε μοιράζει δεξιὰ κι ἀριστερὰ ὑποσχέσεις μὲ «θά… θά… θά…» ἤ «λεφτὰ ὑπάρχουν» καὶ «ψηφίστε με γιὰ νὰ σᾶς σώσω…»…
Σεμνά, διακριτικά, μεθοδικὰ παραμένει μέσα στὰ πλαίσια τοῦ ἐρευνητοῦ, τοῦ μελετητοῦ, τοῦ ἐπιστήμονα…
Ψιλὰ γράμματα… Κι ὄχι μόνον.
Ἐγύρισε ταὶς πλάταις του·
φεύγει, φεύγει ὁ προδότης·
ἀλαμπῆ σέρνει τ᾿ ἅρματα
φαρμακερά, τὸ στῆθος του
ἔγινεν ᾅδης.
Τὸν σταυρὸν καὶ τοὺς Ἕλληνας
ἄφησ᾿ ὀπίσω, ἐξάπλωσεν
ἀδελφικῶς τὴν χεῖρα του
῾ς τοὺς τούρκους, κ᾿ ἐπροσκύνησε
βάρβαρον νόμον. Συνέχεια
Ἔρχετ᾿ ἡ ψαρόβαρκα, ἔρχεται ὁλοΐσια
πέρα ἀπ᾿ τὸν Ἀσπρόπυργο κι ἀπ᾿ τὰ Πετρονήσια
σὰ νεράιδα ἀφρόπλαστη, νύφη φτερωτή,
τὴ χαϊδεύει ὁ μπάτης·
μύρια πλούτη ἀτίμητα στὴν ποδιὰ κρατεῖ,
ζηλευτὰ προικιά της. Συνέχεια
Σήμερα εἶπα νὰ σᾶς κουράσω. Στὸ ἱστολόγιο Ἑλληνική Γροθιὰ βρῆκα τὴν περίληψι (ἄρθρο) μίας ἐρεύνης ποὺ εἶχα ὑπ’ ὄψιν μου, ἀλλὰ δὲν τὴν εἶχα στὰ χέρια μου. (Ἐλπίζω φυσικά κάποιος καλός ἄνθρωπος νὰ μοῦ τὴν στείλῃ κάποιαν στιγμή!)
Τὸ 1993 παρουσιάστηκε μία ἔρευνα ποὺ κεντρικό της θέμα εἶχε τὴν γενετικὴ καταγωγὴ τῶν Ἑλλήνων, ὑπὸ τὸν καθηγητὴ Κωνσταντῖνο Τριανταφυλλίδη. Ἕνα τμῆμα της ἀφοροῦσε καὶ στὸ νὰ ἀναλύσῃ τὴν γενετικὴ σχέσι τῶν Ἑλλήνων μὲ λαοὺς γειτονικοὺς, ἀλλὰ καὶ γενικότερα μὲ τοὺς Μεσογειακοὺς πληθυσμούς. Τὰ συμπεράσματα τῆς ἐρεύνης εἶναι ξεκάθαρα. Ἡ γενετικὴ συνέχεια τῶν Ἑλλήνων εἶναι ξεκάθαρη κι ἀναλλοίωτη μέσα στὴν πορεία τῶν αἰώνων.
Ὄν, σὺ ποὺ ἡ φαντασία
φλογώδης τῶν θνητῶν
῾σὰν πτερωμένην βλέπει
παρθένον ῾ς τὸν ἀέρα,
οὐράνιον ἔργον.
῾Σ τὸ μέτωπόν σου πάντοτε
ἄσβεστος λάμπει ἀστέρας,
ὦ Νίκη, συσσωρεύονται
τριγύρω σου ματαίως
νύκτες αἰώνων. Συνέχεια
