Ὑπάρχουν πολλὲς ὀπτικὲς γιὰ νὰ δοῦμε τὰ λάθη μας. Πάρα πολλές.
Τὸ ποιὰν ὀπτικὴ θὰ ἐπιλέξουμε εἶναι ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον θέμα ἀποφάσεώς μας καὶ μόνον, μὰ συνάμα καὶ βαθμοῦ ὡριμότητός μας.
Δῆλα δὴ εἶναι προσωπική μας ἐπιλογὴ καὶ μόνον. Συνέχεια →

Τὸ νὰ μποροῦμε, κάθε μας στιγμή, ὅποιες κι ἐὰν εἶναι οἱ ἐξωτερικὲς συνθῆκες, νὰ ἀπολαμβάνουμε τὴν ἴδια τὴν στιγμή μας, εἶναι τὸ μέγιστον ποὺ μπορεῖ ὁ Ἄνθρωπος νὰ ἐπιτύχῃ.
Συνέχεια →

Παύω, ἐπὶ τέλους, νὰ εἶαι ὁ κάθε λογῆς κομπάρσος τῆς ζωῆς μου.
Γίνομαι πρῶτος ἐγὼ αὐτὸ ποὺ θὰ ἤθελα νὰ εἶναι οἱ ἄλλοι, παύοντας νὰ ἀπαιτῶ ἀπὸ αὐτοὺς τὸ ὁ,τιδήποτε. Ἔχουν τὰ δικά τους βαρίδια, τὶς δικές τους ἐμμονὲς καί, κυρίως, τὶς δικές τους διαδρομὲς νὰ διανύσουν.
Συνέχεια →

Καθημερινῶς, μὲ ὅ,τι κι ἐὰν καταπιανόμεθα, διαπιστώνουμε μικρὲς ἢ μεγάλες ἀλλαγές. Ἀλλαγὲς ποὺ μᾶς ξεβολεύουν καὶ μᾶς ὑποχρεώνουν, ἄλλοτε περισσότερο κι ἄλλοτε λιγότερο, νὰ προσαρμοζόμεθα σὲ νέα δεδομένα. Τελικῶς, γιὰ ἐμᾶς, κάθε φορὰ εἶναι τόσο δυσκολότερο, ὅσο περισσότερο ἀντιστεκόμεθα σὲ αὐτὴν τὴν ἀλλαγή. Συνέχεια →

Αὐτὲς τὶς ἡμέρες, ποὺ περισσότερες ὧρες ἀπολαμβάνουμε τὸ Φῶς τοῦ Ἡλίου, ἂς τοῦ δόσουμε λίγο περισσότερο χρόνο.
Δὲν νυκτώνει τόσο νωρὶς πιά… Μποροῦμε λοιπὸν ἀν Συνέχεια →

Ὅσο ἐμεῖς αἰσθανόμεθα (σκέτο) ἀπόγονοι ἐνδόξων προγόνων, τὸ μόνον ποὺ ἐπιτυγχάνουμε, ὡς ἄτομα καὶ ὡς κοινωνίες, εἶναι νὰ γελοιοποιούμεθα. Διότι, ὡς γνωστόν, γιὰ νὰ μπορῇ ἕνας ὁποιοσδήποτε κληρονόμος νὰ ἀπολαμβάνῃ πλήρως τὰ δικαιώματα μίας κληρονομίας, ὀφείλει πρωτίστως νὰ εἶναι πανέτοιμος νὰ ἀναλάβῃ τὶς ὑποχρεώσεις ποὺ αὐτὴ ἡ κληρονομία ἀπαιτεῖ.
Ποῖες ὑποχρεώσεις ὅμως ἔχουμε λοιπόν ἀναλάβη ἐμεῖς; Συνέχεια →