Τὴν φωτογραφία βρῆκα στὴν σελίδα φίλου στὸ facebook καὶ φυσικὰ εἶναι πλέον ἀπὸ τὶς πιὸ διαδεδομένες τοῦ διαδικτύου.
Οὐσιαστικῶς καταδεικνύει τὴν ἄρρηκτο σχέσι κουκουλοφόρων-μπαχαλάκηδων μὲ τὰ ΜΑΤ καὶ τὴν (πρώην) ὑπερήφανη ἀστυνομία τοῦ Παπουτσῆ. (Ξέρετε, αὐτὴν ποὺ λειτουργεῖ πλέον μόνον γιὰ νὰ καταστέλλῃ γέρους, μαθητὲς καὶ νὰ ῥίχνῃ ΜΟΛΟΤΩΦ.) Συνέχεια
Σαρκαστική γελοιογραφία από τον «ΝΕΟ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ». Ο Χαρίλαος Τρικούπης, που εμφανίζεται ως καραγκιόζης επί χοίρου, δεν βρισκόταν στη ζωή όταν η Ελλάδα πλήρωνε το τίμημα της χρεωκοπίας του. Το γουρούνι συμβόλιζε τον χειμαζόμενο λαό.
Τοῦ Γιάννη Βαρουφάκη
Μία φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μικρό, υπερχρεωμένο κράτος. Επειδή όμως το χρήμα έρρεε παντού ως ασταμάτητη οικουμενική παλίρροια (παραγόμενη από ανόητες τράπεζες στην Wall Street, στο City, στην Βόρεια Ευρώπη), το κόστος δανεισμού ήταν παντού μηδαμινό κι έτσι κανείς δεν έδινε σημασία. Ξάφνου, το φθινόπωρο του 2008, η παλίρροια έδωσε την θέση της στην άμπωτη. Με την άμπωτη να «στεγνώνει» τον τραπεζικό τομέα από ρευστό χρήμα, σιγά-σιγά ήρθε και η στασιμότητα στην πραγματική οικονομία. Αναπόφευκτα, το εθνικό εισόδημα του μικρού, υπερχρεωμένου κράτους άρχισε να μειώνεται την ώρα που ο ρυθμός αύξησης του χρέους (δηλαδή το επιτόκιο) μεγάλωνε (ελέω διεθνούς έλλειψης ρευστότητας που ωθούσε τα επιτόκια προς τα πάνω). Κάποια στιγμή, Συνέχεια
Ξέρουν καλά τήν δουλειά τους, ἐπαγγελματίες, οἱ πολιτικάντηδες στήν Ἑλλάδα καί εἶναι οἱ μόνοι πού θησαυρίζουν, πάντοτε, ἀκόμη καί σήμερα πού ὁ Ἑλληνικός λαός λοιμοκτονεῖ.
Ἔτσι καί ἀσχοληθεῖς μέ τήν πολιτική καί εἶσαι ἄσσος στίς ὑπαναχωρήσεις καί στό θέατρο, μέχρι πρωθυπουργός τῆς Ἑλλάδος μπορεῖ νά γίνῃς κάποια μέρα.
Ἀρκεῖ, μόνον, νά πρεσβεύεις αὐτά πού θέλει τό σύστημα. Θυμηθεῖ Συνέχεια
Ἕνα συγκλονιστικὸ «κατηγορῶ» ἀπὸ τὸν συγγραφέα Γιάννη Φραγκούλη!
Ἕνα «κατηγορῶ» ποὺ βάζει πολλὰ πράγματα στὴν θέσιν τους καὶ ξεκαθαρίζει τὸ τοπίον τῶν ὅσων βλέπουμε. (Διότι αὐτὰ ποὺ δὲν βλέπουμε εἶναι ἄλλη ὑπόθεσις!)
Σᾶς συνιστῶ νὰ τὸ μελετήσετε καὶ νὰ τὸ κρατήσετε! Ἀξίζει νὰ τὸ ἔχετε πρὸ κειμένου νὰ ἐνθυμούμεθα, διαρκῶς, πὼς δὲν εἶναι ἔνοχοι μόνον οἱ …ἐκβιάσιμοι ἀλλὰ καὶ ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ ἐνᾦ βλέπουν τὸ ἔγκλημα σφυρίζουν ἀδιάφορα. Συνέχεια
Γιὰ κρεμάλες μιλοῦν μόνον ὅσοι δὲν πόνεσαν. Μόνον ὅσοι θεωροῦν πὼς ἡ κρεμάλα θὰ ἐπιφέρῃ ἰσορροπίες, δίκαιον καὶ ἀποκατάστασιν ζημιῶν.
Πῶς μποροῦμε νά συζητᾶμε γιά κρεμάλες ὅταν αὐτοί δέν μᾶς κτυποῦν μίαν μόνον φορά;
Ὅταν καθημερινῶς σκοτώνουν λίγο λίγο;
Πῶς θά ξεχάσω τόν παπποῦ πού στίς 10 τοῦ μηνός ξέμεινε ἀπό σύνταξι;
Πῶς θά ξεχάσω τό παιδί πού λιποθύμησε ἀπό ἀσιτία;
Πῶς θά ξεχάσω τόν ἄνεργο πού αὐτοκτονεῖ;
Πῶς θά ξεχάσω τόν ἄστεγο; Τόν παγωμένο; Τόν ἀπελπισμένο;
Πῶς θά ξεχάσω ὅλον αὐτόν τόν ἀργό, καθημερινό, βασανιστικό θάνατο;
Τήν ἀγωνία; Συνέχεια
Ποιός εἶναι ὁ κουκουλοφόρος; Γιατί φορᾶ κουκούλα; Γιατί δέν τολμᾶ νά παρουσιάσῃ τό πρόσωπό του; Γιατί μέσα στούς κουκουλοφόρους κρύβονται λογιῶν λογιῶν φυλές τοῦ κόσμου ἐτούτου; Γιατί οἱ συλλήψεις ἀκολουθοῦνται ἀπό …ἀπολύσεις; 