”ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΑΓΡΙΟΥΣ”Αγαπητοί, φίλοι του αυτονόητου,
Έμπλεξα με τα πίτουρα και πάνε να με φάνε οι κότες!!!!!
Η ιστορία μου ξεκινάει από το καλοκαίρι του 2006.Αρχές του Ιουνίου αποφάσισα να ασχοληθώ ενεργά με την πολιτική. Να προσφέρω στα κοινά. Έβαλα λοιπόν υποψηφιότητα για Νομάρχης Θεσσαλονίκης. Πίστευα ότι ο αγώνας γινόταν επί Συνέχεια
Ὅταν μου ἔστειλε ὁ Γιῶργος τὸ κείμενόν του, καὶ τὸ διάβασα, ἀρχικῶς σκέφθηκα νὰ μὴν τὸ ἀναρτήσω.
Εἶχα λίγο πρὶν δεῖ τὴν συνέντευξιν τοῦ Κασιδιάρη στὸν ΣΚΑΙ καὶ τὸν Μπαλωμένο νὰ τὰ …μπαλώνει.
Ἄκουσα γιὰ ἀκόμη μίαν φορὰ τὸν μπουμποῦκο νὰ λέῃ τὰ δικά του, ὥς συνήθως νὰ μὴν ἀπαντᾷ σὲ καίρια ἐρωτήματα καὶ φυσικὰ νὰ πασχίζῃ νὰ κερδίσῃ τὶς ἐντυπώσεις …τσιρίζοντας!
Ἔχουμε τά πρωτεῖα τώρα, τουλάχιστον στήν Εὐρώπη καί στίς ἡλικίες ἀπό 18 – 24 ἐτῶν. Καί εἰς ἀνώτερα.
Νά σημειωθῇ ὅτι σέ αὐτούς δέν συμπεριλαμβάνονται ὅλοι οἱ ἐλεύθεροι ἐπαγγελματίες πού φυτοζωοῦν ἤ πού ἔχουν βάλει λουκέτο στά μαγαζιά τους, τά δύο τελευταῖα χρόνια.
Δηλαδή; Αὐτοί πού δουλεύουν ἤ ὑποαπασχολοῦνται – μέ μισθούς πείνας, οἱ περισσότεροι – ταΐζουν καί τούς ὑπολοίπους πού «κάθονται». Ἄς τό ἔχουν ὑπ΄ ὄψιν τους οἱ ἀπατεῶνες πού μᾶς «κυβερνοῦν».
Δεῖτε ἀναλυτικά τά ποσοστά τῶν ἀνέργων σέ διάφορες ἡλικίες καί στά δύο φύλα. Συνέχεια
Σήμερα γράφει ὁ φίλος Πέτρος Βιολάκης.
Απαλλαγή από την κομματικοκρατία. Για να πάει η Ελλάδα μπροστά
Η Ελλάδα και οι Έλληνες πολιτικοί (και πολιτικά μεγαλοστελέχη) του παλαιοκομματικού συστήματος, θυμίζουν σε πολλά την κατάσταση που βρέθηκε το ΝΑΤΟ μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής “απειλής” και το τέλος του διπολισμού: Και αυτοί ψάχνουν να βρουν λόγους ύπαρξης. Και ως σύγχρονοι Δον Κιχώτες δημιουργούν φανταστικούς εχθρούς.. μόνο και μόνο για να κρύψουν την αποτυχία τους και τη ζημιά που προξένησαν στο Ελληνικό έθνος. Επαναπαύονται στην σιγουριά ότι ο λαός θα ξεχάσει ή και θα μπερδευτεί, με όσα κατά καιρούς έκαναν και είπαν, γιατί απλούστατα θέλουν να πιστεύουν ότι κανείς δεν ασχολείται, δεν πολιτικοποιείται (όχι κομματικοποιείται), και συνεχίζουν το ίδιο τροπάριο, την ίδια παραπλάνηση. Όμως είναι στο χέρι μας να αρχίσουμε να σκεπτόμαστε λίγο περισσότερο, να αποκτήσουμε πάλι την αξιοπρέπειά μας, την εθνική μας ομοψυχία και αλληλεγγύη. Να τους θυμίσουμε ότι είναι εντολοδόχοι και όχι Συνέχεια
Πῶς ζῶ; Ζῶ ἢ δὲν ζῶ; Καὶ γιὰ πόσον καιρό;
Νὰ κόψω τὸ ῥεῦμα ἀλλὰ νὰ ἔχω φροντίσει ὡςτε νὰ μπορῶ νὰ τὸ ἀντιμετωπίσω. Διότι, κακὰ τὰ ψέμματα. Εἶδος πρώτης ἀνάγκης δὲν κόβεται εὔκολα…
Τίθενται λοιπὸν ζητήματα σοβαρά…
Πῶς θὰ ζήσουμε, ποὺ ἔχουμε μάθει νὰ ἔχουμε ἕναν γεμᾶτο καταψύκτη;
Πῶς θὰ δοῦμε τηλεόρασι, ποὺ ἔχουμε μάθει νὰ χαζεύουμε μὲ τὶς ὧρες;
Μέ τά σημερινά δεδομένα ἐκεῖ πάει τό πρᾶγμα. Ὅσοι προτιμήσουν, μέ τήν θέλησί τους ἤ ὄχι, νά μείνουν στό Ἑλλαδιστάν, θά εὑρίσκονται στό ἔλεος τῆς «ἀριστερῆς» ὑποκουλτούρας καί τοῦ «προοδευτικοῦ» ῥατσισμοῦ. Τό μέλλον; Ζοφερόν!
Ζούμε σε μια «αριστερή» χώρα, της κακιάς ώρας, όπου το υπουργείο Οικονομίας έχει κορβανά μόνο για τους κομματικούς στρατούς-ψηφοφόρων κυνηγώντας ό,τι λέγεται ιδιωτική πρωτοβουλία, το υπουργείο Ανάπτυξης τρέμει να κάνει ανάπτυξη με ιδιώτες, το υπουργείο Περιβάλλοντος ανταγωνίζεται τους Συνέχεια
