Ἐρωτηματικόν!
Τί θά μποροῦσα νά προσθέσω στό παρακάτω κείμενον; Μόνον ἐρωτηματικό μπορῶ.
Ὅμως, παρ’ ὅ,τι ὅλα εἶναι ζοφερά, τρομακτικά, ἀπελπιστικά, ὅλοι κατὰ βάθος γνωρίζουμε πὼς ἁπλῶς διανύουμε τὴν μεγάλη μπουνάτσα πρὶν ἀπὸ τὴν μεγάλη φουρτούνα.
Ὅμως, ὅλα αὐτὰ ποὺ ἀντικρύζουμε, μαζὺ μὲ ὅλα αὐτὰ ποὺ ἔρχονται, θὰ εἶναι ἁπλῶς τὰ μέσα, ἡ ὁδός, ὁ δρόμος γιὰ νὰ βρεθοῦμε στὴν ἄλλην πλευρά. Ἡ πραγματικὴ φουρτούνα ἔρχεται. Καὶ θὰ εἶναι μοναδικὴ στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος.
Ποιός ἄλλος; Ὁ Γεώργιος Ἀνδρέα Παπανδρέου. Ὅπου βάλει τό «χέρι» του ἐπέρχεται καταστροφή. Οὔτε μία φορά δέν ὑπηρέτησε τά οἰκονομικά ἤ ἐθνικά συμφέροντα τῆς Ἑλλάδος καί τῶν «ῥαγιάδων» πού τό ἐψήφισαν. Γιατί ἄραγε;
Μερικά δείγματα γιά τό τί ἐννοῶ: Συνέχεια
«Περίεργη» ὑπόθεσις. Ἰδίως σὲ ἐκεῖνα τὰ σημεῖα ποὺ ὁ Λαυρεντιάδης «παραιτήθηκε».
Βέβαια, ἀκόμη πιὸ περίεργο εἶναι ποὺ πλέον τὸ βῆμα (καὶ ὁ ΔΟΛ) ἀπεφάσισαν νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ τὸ θέμα.
Δὲν εἶναι πὼς τοὺς ἔπιασε ἡ συνείδησίς τους στὴν γωνία καὶ τοὺς ζήτησε τὸν λόγο.
Στην αρχαία Ελλάδα του 5ου αιώνα π.Χ. το επάγγελμα του τραπεζίτη δεν έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης και συχνά ταυτιζόταν με αυτό του τοκογλύφου. Οι τράπεζες σχετίζονταν με δάνεια και σύμφωνα με τα πάτρια ήθη «όπου υπήρχε δάνειο δεν υπήρχε φίλος», μια και όταν Συνέχεια
Τά διάβαζα (δυστυχῶς δὲν διαβάζονται ὅλα μαζύ) καὶ τὰ ξαναδιάβαζα.
Κάτι βρωμοῦσε..
Κάτι οἱ δηλώσεις Παπαδημ(ί)ου, κάτι τὰ ψοῦ καὶ ψοῦ τῶν Μπένυ καὶ λοιπῶν ΕὐρωπΕων, κάτι τὰ πήγαινε κι ἔλα τοῦ GAP, μὲ πονήρευαν.
Βέβαια, οὐδέποτε ἔχω διατελέσει κομματόσκυλον, γιὰ νὰ μπορῶ νὰ ἀντιλαμβάνομαι σὲ μῆκος καὶ σὲ πλᾶτος τὰ πάντα. Ἀλλὰ μὲ ἐτοῦτα τὰ κουδουνισμένα ἀναγκαζόμαστε νὰ ἀναπτύξουμε διαισθήσεις, γνώσεις, ἀντιλήψεις ἀκόμη καὶ ἱκανότητες ποὺ δὲν ἔχουμε.
