Θυμάμαι (πρέπει νὰ ἦταν περὶ τὸ τέλος τοῦ 2010 ἢ ἀρχὲς τοῦ 2011), τὶς γεμάτες λυρισμὸ ἀναρτήσεις ποὺ ἐγράφοντο ἐδῶ μέσα, ἀπὸ ἐκπροσώπους τοῦ χώρου, πού, λίγο ἀργότερα ἄρχισε νὰ αὐτό-ἀποκαλεῖται «φιλο-εὐρωπαϊκὸ τόξο», γιὰ τὴν ἀνάγκη νὰ πληρώνουμε μὲ συνέπεια τοὺς φόρους μας, γιὰ νὰ σωθῇ ἡ πατρίς.Τὴν ἐποχὴ ἐκείνην εἶχε ἀρχίσει νὰ γίνεται συνείδησις τὸ «μαζὺ τὰ φάγαμε», μαζὺ μὲ τὴν πεποίθησι ὅτι αὐτὸ ποὺ μᾶς ᾡδήγησε στὴν κρίσι ἦταν κυρίως ἡ φοροδιαφυγὴ καὶ ἡ ἀπροθυμία μας νὰ εἴμαστε γενικῶς νομοταγεῖς κι ὄχι οἱ φαραωνικὲς δαπάνες τοῦ δημοσίου κι ὁ χωρὶς ὅριο ἐξωτερικὸς δανεισμὸς ποὺ τὶς ἐξυπηρετοῦσε.

Συνέχεια →