Κάθε ἐπιτυχία στὴν ζωή μας γιὰ νὰ ἔλθῃ, ἀπαιτεῖται ἕνα βῆμα.  Τὸ πρῶτο βῆμα.
Τὸ  σημαντικότερον ὅλων τῶν ἐπομένων εἶναι νὰ ὑπάρξῃ αὐτό. Συνέχεια →

Κάποτε οἱ γονεῖς καὶ ὁ οἰκογενειακὸς περίγυρος πίεζαν τοὺς ἀνθρώπους νὰ παντρευθοῦν.
Τώρα οἱ ἐποχὲς ἄλλαξαν, τοὺς πιέζουν γιὰ νὰ χωρίσουν.

Ἕνα παιδὶ μοῦ ἔλεγε μιὰν ἡμέρα ὅτι περνάει βαρετὰ τὰ Σαββατοκύριακα μὲ τοὺς γονεῖς του, ἐνῶ τὰ περισσότερα παιδιὰ στὴν τάξη του περνοῦν τὰ Σαββατοκυριακα ἀνάμεσα στοὺς δύο γονεῖς καὶ μοιάζει στὰ μάτια τους ἡ ζωή τους νὰ ἔχῃ πιὸ πολὺ ἐνδιαφέρον. Συνέχεια →

Εἶναι, ὅπως φαίνεται, αὐτὴ ποὺ προσπαθεῖ νὰ μὴν προχωρήσουμε, διατηρώντας τὶς ἁλυσίδες μας ἰσχυρὲς καὶ στὴν  θέσιν τους.
Εἶναι, ὅπως ἀντιλαμβανόμεθα, αὐτὴ ποὺ πολεμᾶ τὸ δίκαιον καὶ τὸ ἠθικό.
Εἶναι αὐτὴ ποὺ κερδοσκοπεῖ εἴς βάρος τῶν πολλῶν, διαβιώντας μέσα ἀπὸ τὴν διατήρησιν τῶν πολλῶν καὶ τῶν ἀδυνάτων σὲ κατάστασιν καταστολῆς. Συνέχεια →

Ἔως τώρα μπορούσαμε, μὲ πολλὲς δικαιολογίες, νὰ ἀποφεύγουμε τὴν ἀνάγκη ἐνασχολήσεώς μας μὲ διαδικασίες ἀπαραίτητες, πρὸ κειμένου νὰ ξεφορτωθοῦμε κάθε τί ἄχρηστο καὶ νὰ «ἀπογυμνωθοῦμε» τόσο, ὅσο νὰ νοιώσουμε ἀνάλαφροι κι ἐλεύθεροι. Φροντίζαμε δὲ ἐνίοτε νὰ μεταθέτουμε στοὺς γύρω μας ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ὀφείλαμε νὰ ἀναλάβουμε μόνοι μας. Τώρα πιὰ ὅμως μᾶς τελείωσαν καὶ οἱ δικαιολογίες καὶ τὰ προσχήματα. Τώρα πιὰ ἢ θὰ δράσουμε ἢ ὄχι. Συνέχεια →

Ἀπαιτῶνται καὶ οἱ ἀποφάσεις…

Ἡ διαπίστωσις, ἀπὸ μόνη της, δὲν ἐμπεριέχει κινητικότητα, ἐνᾦ ἐπιβεβαιώνει καὶ παγιώνει τὴν παθητικότητα.
Ἐμεῖς ὅμως πλέον ὀφείλουμε νὰ ἐνεργοποιούμεθα διαρκῶς ὅλο καὶ περισσότερο, πρὸ κειμένου νὰ ἐπανατοποθετηθοῦμε καὶ ὡς ἄτομα καὶ ὡς λαός, μὲ σκοπὸ τὴν Ἐλευθερία μας. Συνέχεια →