Ὑπάρχει ἔνας πανάρχαιος ἐλληνικὸς μῦθος ποὺ περιγράφει τὸ δίλημμα τοῦ Ἡρακλέους στὸ σταυροδρόμι τῆς Ἀρετῆς καὶ τῆς Κακίας. Ὁ Ἡρακλῆς ἐπέλεξε, βάσει τοῦ μύθου, τὸν δρόμο τῆς Ἀρετῆς, (ὄχι τῆς καλοσύνης, ἀλλὰ τῆς Ἀρετῆς παρακαλῶ!!!) κληροδοτῶντας οὐσιαστικῶς στὴν ἀνθρωπότητα μίαν καὶ μόνον ἠθικὴ Ἀρχή. Μά τελικῶς ἐμεῖς πόσο κοντά σέ αὐτήν τήν Ἀρχή διαβιοῦμε; Καί τί ἀκριβῶς σημαίνει Ἀρετή;

Χρηστὸς γίνεται ὁ Ἀνδρεῖος κι Ἀγαθός…

Συνέχεια →

Δὲν ὑπάρχει κάτι στὴν ζωὴ ποὺ νὰ τὸ ἔχουμε κερδίσει δίχως πόνο, κόπο καὶ θυσίες καὶ νὰ μὴν τὸ τιμοῦμε ἰδιατέρως. Διότι μόνον αὐτὰ ποὺ κερδίσαμε πολεμώντας ἔχουν πραγματικὴ ἀξία γιὰ ἐμᾶς..
Κι ἀναφέρομαι στὰ πραγματικὰ κέρδη κι ὄχι στὰ ψευδῆ.
Διότι τὰ πραγματικὰ κέρδη, οἱ πραγματικές μας νίκες, εἶναι αὐτὰ ποὺ κρατώντας τὸ σπαθί μας (πραγματικὸ ἤ νοητό) διεκδικοῦμε χῶρο γιὰ ἐμᾶς καὶ τὰ ὄνειρά μας. Συνέχεια →

Ὁ ἔρως, μὲ ἔψιλον μικρόν, εἶναι μία κατάστασις ποὺ ἔχει ὑμνηθῆ -ἐπιφανειακῶς- στὸ παρελθὸν ἀπὸ πάρα πολλούς, γιὰ νὰ τοῦ ἀφιερώσουμε κι ἐμεῖς κάποιον χρόνο.

Ὁ Ἔρος, μὲ Ἔψιλον κεφαλαῖον ὅμως (καὶ Ὄμικρον!!!), ἔχει προσωποιηθῆ ἀπὸ τοὺς προγόνους μας, ἔχει ἀναλυθῆ καὶ ἔχει τοποθετηθῆ σὲ συμπαντικὰ ἐπίπεδα καὶ πλαίσια. Πλαίσια τὰ ὁποία ἀκόμη δὲν εἴμαστε εἰς θέσιν νὰ κατανοήσουμε ἐμεῖς, οἱ ξεπεσμένοι ἀπόγονοι ἐκείνων τῶν ἐνδόξων προγόνων. Συνέχεια →

Ὁ κόσμος, ποὺ οὔτως ἤ ἄλλως, μᾶς κρατᾶ φυλακισμένους, εἶναι ὡραῖος ἤ ἄσκημος, ἀναλόγως τοῦ πῶς ἐγὼ τὸν ἀντιλαμβάνομαι.
Μία φυλακὴ* ὅμως, ποὺ λέγεται Γῆ, εἶναι ἡ μοναδική μας εὐκαιρία γιὰ νὰ ἐκφρασθοῦμε μέσα ἀπὸ τὴν Ζῳή. Συνέχεια →

Δὲν ξεκινᾶμε γιὰ ἔνα, ὁποιοδήποτε, ταξείδι, δίχως αἴτιο καί, κυρίως, δίχως σκοπό.

Ἐὰν πραγματικὰ θέλουμε νὰ ξεκινήσουμε γιὰ τὸ ταξείδι ἐκεῖνο ποὺ θὰ μᾶς ὁδηγήση, ὡς ἄτομα καὶ ὠς λαό, στὸ νὰ ἀνακτήσουμε, ἔναν πρὸς ἔναν, ὅλους τοὺς βαθμοὺς Ἐλευθερίας μας, ὀφείλουμε, γιὰ ἀρχή, νὰ γνωρίζουμε ἐπακριβῶς (κι ὄχι στὸ …περίπου!!!), τὸ ποῦ ἀκριβῶς εἴμεθα σήμερα μὰ καὶ τὰ ὁποιαδήποτε «γιατί» (λέγονται ἄλλως καὶ αἴτια) μᾶς ἔφεραν ἔως ἐδῶ. Συνέχεια →