Ἡ ἰδεολογικὴ (συχνὰ καὶ ἡ πολιτικὴ) συγχώνευση μιᾶς πτέρυγας τοῦ φιλελευθερισμοῦ μὲ τὴν κοινωνικὴ δημοκρατία δὲν ἔγινε ὡς ἀνοικτὴ ρήξη μὲ τὴν φιλελεύθερη παράδοση, ἀλλὰ μέσῳ μιᾶς διαφορετικῆς ἑρμηνείας βασικῶν φιλελεύθερων ἀντιλήψεων.
Λόγου χάριν, τὸ ἄτομο διατηρεῖται ὡς κατευθυντήρια βασικὴ ἀξία· ἐνῶ ὅμως ὁ παλαιοφιλελευθερισμὸς κυρίως ὑπεστήριζε τὸ ἀπαραβίαστο τῶν ἀτομικῶν δικαιωμάτων καὶ τῆς ἰδιοκτησίας, ἔχοντας, σιωπηρὰ ἢ ρητά, ὑπόψον τὸ ἄτομο ποὺ κατεῖχε ἤδη ἰδιοκτησία, ὁ κοινωνικὰ προσανατολισμένος φιλελευθερισμὸς ἔστρεψε τὴν προσοχή του μᾶλλον πρὸς τοὺς μὴ προνομιούχους καὶ ἑρμήνευσε τὴν ἀπόλυτη ἀξία ἢ ἀξιοπρέπεια τοῦ ἀτόμου ἔτσι ὥστε ἡ κοινότητα νὰ θεωρεῖται ὑποχρεωμένη νὰ μὴν τὸ ἀφήσει νὰ ὑποφέρῃ. Συνέχεια →