Ἤμουν παιδάκι 10 χρόνων ὅταν ἔφτασαν στὴν περιοχή μας οἱ πρῶτοι(;) Πόντιοι ἀπὸ τὴν Ἕνωση Σοβιετικῶν Σοσιαλιστκῶν Δημοκρατιῶν…
Μιὰ οἰκογένεια στὴν ἀρχή. Πολύτεκνη, σιωπηλή, σκυθρωπὴ οἰκογένεια ποὺ ἐκύτταζε τὴν δουλειά της.
Ὁ πατέρας μαραγκὸς (ἀπὸ τοὺς ἐξαιρετικούς) ἄνοιξε ἀμέσως ἕνα ξυλουργεῖο ὅπου ἐργάζονταν ὅλοι. Ἡ μητέρα, μία χλωμὴ ξανθιὰ κυρία, ποὺ κύτταζε κάτω καὶ περπατοῦσε πάντα βιαστικά.
Τὰ παιδιά…Ἒ αὐτὰ ἤταν χαρὰ θεοῦ. Χαβαλεδιάρικα δυνατὰ παιδιὰ μέσα στὸ γέλιο καὶ τὸ παιγνίδι.
Ἔπαιζαν ὦρες ἀτελείωτες καὶ μαζεύονταν στὸ σπίτι μετὰ τὸ σούρουπο.
Ὑπῆρχε καὶ μία γιαγιά, τὸ Head office θὰ λέγαμε σήμερα, ἡ κυρὰ Πολυξένη, ἡ μόνη ποὺ ὁμιλοῦσε ἄψογα Ἑλληνικὰ καὶ ἡ ὁποία συντόνιζε τὰ πάντα στὸ διώροφόο, ποὺ (οἱ Πόντιοι) εἴχαν κτίσει μὲ τὰ χέρια τους καὶ μὲ τὴν βοήθεια ὅλων τῶν ἄλλων Ποντίων τῆς περιοχῆς… Συνέχεια →